Afgelopen vrijdag had Annemarie een stagiare bij zich. Geweldige gelegenheid om eens te kijken hoe Sofie reageert wanneer ze gevraagd wordt een wildvreemde op te sporen. En wat heb ik genoten van mijn malle meid.

We hebben eerst twee sporen gelopen waarbij Annemarie en Beaudine samen weggingen en Sofie de geur van Annemarie aangeboden kreeg. Het eerste van die twee was enigzins een drama. Op het moeilijkste punt in het bos (tochtgat tussen twee weilanden en een vijfsprong) hadden we het ongeluk een dame met vier kleine keffertjes te ontmoeten. Dat duurde dus wel even voor we die kwijt waren en we de vijfsprong echt konden gaan uitwerken. Vervolgens op een punt waar we aan het begin van het spoor al waren geweest, komen we een man met een "Kuifje hond" (Fox terrier) tegen, plus nog een speurende combinatie. Sofie deed het ongelooflijk goed. We moeten in die situaties wel wachten want Sofie kijkt bij vreemde honden behoorlijk de kat uit de boom en is niet geneigd door te speuren, maar zodra de anderen uit de buurt zijn, pakt ze het als een pro weer op.

Na die eerste twee spoortjes was Beaudine degene die het spoor uitzette en bleef Annemarie bij mij en Sofie. Dat vond Sofie overduidelijk bijzonder vreemd. Ze heeft het al wel eerder meegemaakt, maar alleen met mensen die ze al kende: Martin en Gerry. Ik kon haar niet op de geur van Beaudine geconcentreerd krijgen. Ze bleef maar vol verwachting naar Annemarie kijken. Annemarie kreeg het wel voor elkaar om Sofie de geur van Beaudine aan te bieden. Aarzelend en uitermate traag ging Sofie vervolgens op pad. Elke paar meter keek ze wel even om naar Annemarie die een eind achter ons meeliep. Elke afleiding (struik die interessant ruikt) was genoeg om Sofie in te laten houden. Annemarie heeft Beaudine toen maar gevraagd om een stukje terug te komen en dus het spoor korter te maken. Vijf meter voor de boom waar Beaudine zich achter verschool was Sofie nog steeds meer geinteresseerd in andere dingen, maar toen ze Beaudine eenmaal "spotte" (ongeveer anderhalve meter voor die boom), sleurde ze me ongeveer van mijn voeten.

Het tweede spoortje dat Beaudine uitzette, was een vergelijkbaar verhaal. Annemarie moest er aan te pas komen om Sofie geinteresseerd te krijgen in de geur van Beaudine. En in eerste instantie gingen we niet echt met een overtuigende snelheid door het bos. Maar dit keer werd ik de laatste 10 meter naar Beaudine toegesleurd. Ging dus echt bijna tegen de vlakte, zoveel vaart zette Sofie. Mijn voorspelling dat ze het spelletje de derde keer door zou hebben, kwam uit. Ok, Annemarie moest nog steeds de geur van Beaudine aanbieden, maar verder ging Sofie achter Beaudine aan met de verve waarmee ze anders achter Annemarie aan gaat. Geweldig!

Ik hoef steeds minder hard te schreeuwen. Gelukkig maar, want schreeuwen is best vermoeiend. Bij het speuren hoort Marjan steeds beter en sneller wat ik haar vertel over wat ik ruik. Het gaat nog niet altijd goed, want ik ben natuurlijk ook niet altijd zeker van mezelf. Maar het gaat steeds beter. En dat is fijn. Want dan zijn we sneller weer bij Annemarie en heb ik eerder mijn worstjes weer te pakken.

Er zit wel een nadeeltje aan. Omdat Marjan steeds beter hoort wat ik vertel, maakt Annemarie het mij steeds moeilijker. Dat lukt niet altijd, want soms denkt ze dat ze het me moeilijk maakt en heb ik nergens last van. Zo wil ze nog wel eens op haar eigen schreden terugkeren. Tja, die is niet zo moeilijk. Dan houd haar geur gewoon op en dan ga ik maar terug.

Maar het lukt haar ook regelmatig wel. Vooral wanneer ze geholpen wordt door de wind en dan langs brede open kruisingen loopt. Haar geur gaat dan natuurlijk met de wind mee en als dat niet de kant op is die zij is opgegaan, dan wordt haar geur wel steeds minder, maar dat gaat heel langzaam. Ik vertel Marjan dan wel dat ik minder ruik, maar dat heeft ze niet altijd door. En als ze dan stevig door blijft stappen, dan ga ik ook maar verder, want ik ruik tenslotte toch nog wel iets.

Dat duurt dan meestal tot ik toch wel erg hard schreeuw dat ik bijna niets meer ruik. Dan pakt Marjan de lijn vlak bij mijn tuig vast en lopen we terug naar de laatste kruising. Daar mag ik dan opnieuw proberen de juiste richting te vinden. Meestal lukt me dat direct, want dan heb ik wel door dat Annemarie een andere kant op is gegaan en dat de wind de boel een beetje in de war stuurt.

Marjan begint het te leren. Speuren gistermiddag ging geweldig. Ze loopt me natuurlijk niet snel genoeg, dus ik heb behoorlijk aan haar moeten sleuren, maar ze loopt tenminste mee en laat me mijn ding doen zonder me aan het twijfelen te brengen. En ze werd niet eens ongeduldig toen ik een tijdje bij een erg lekker ruikend kuiltje pauzeerde!

Vrijdags blijf ik meestal thuis wanneer Marjan gaat werken. Dan kan ik fijn wat rotzooien in de tuin en lekker uitslapen in mijn hol in de garage. Tenslotte is vier dagen spelen met mijn vriendjes in de dagopvang best vermoeiend. Gisteren nam Marjan me wel mee in de auto. En de rit duurde veel te lang om naar de dagopvang te gaan. Ben dus met Marjan mee naar kantoor geweest. Dat gebeurt niet vaak, en is best leuk.

Terug in Houten kreeg ik nauwelijks tijd om naar de wc te gaan. Moest eigenlijk bijna meteen weer terug de auto in. En Martin ging mee. Vond ik prima. Martin is aardig. Hij woont vlak bij ons. Maar wel raar. Er gaan toch al niet vaak mensen met ons mee en Martin nog nooit.

We gingen met zijn allen naar Huizen waar ik vrijdags altijd Annemarie mag zoeken. Zou Martin ook naar Annemarie gaan zoeken? Maar waarom had hij dan zelf geen hond bij zich? Kon me niet voorstellen dat hij dat zelf zou kunnen. Martin liep ook gewoon met ons mee naar het bos aan de andere kant van de weg. Snapte er niet veel van.

Nadat Annemarie en Martin een tijdje hadden staan smoezen, kreeg ik van Martin een stukje worst dat ik anders altijd van Annemarie krijg en daarna liep hij weg, terwijl Annemarie bij Marjan en mij bleef. En vervolgens hield Marjan me een zak voor waarin iets zat dat overduidelijk naar Martin rook. Zouden ze dan willen dat ik Martin ging zoeken?

Onderweg heb ik nog vaak getwijfeld of het echt wel de bedoeling was dat ik Martin zocht. Ik bedoel, we zoeken altijd Annemarie en dan nu ineens iemand anders? Elke keer als ik twijfelde en achterom keek, naar Marjan of naar Annemarie, stonden die twee monter naar de wolken te kijken. Hmm. En toen ik Martin gevonden had kreeg ik van hem weer een stukje worst en niet van Annemarie.

Het spelletje herhaalde zich. Martin liep weg, Marjan liet me ruiken aan iets dat naar Martin rook en Annemarie bleef bij Marjan, en wanneer ik Martin gevonden had kreeg ik van hem worst. De derde keer begreep ik het echt wel. Ze willen dus dat ik zoek naar degene wiens geur Marjan me laat ruiken. Geen probleem. En al helemaal niet in het beginnersbos! (En ja, na behoorlijk wat geaarzel in het begin, sleurde ze me tegen het eind van het uur weer bijna als vanouds door het bos heen [Marjan])

Wat is Annemarie gisteren ver weg gegaan zeg. Ik heb gelopen en gelopen. Het speuren was in het begin niet zo heel moeilijk, maar het leek steeds alsof ik maar niet dichterbij kwam. Op een gegeven moment dacht ik "Ja, nu weet ik het. Ze staat achter die boom daar." Maar nee, daar was ze niet.

Ik wist toch zeker dat Annemarie de kant op was geweest en bij die boom had gestaan! (En dat had ze ook: 's ochtends [Marjan])

Marjan heeft me drinken gegeven en toen mee teruggenomen naar de laatste kruising. Er komen daar 5 paden bij elkaar. En Annemarie had echt op tenminste drie daarvan gelopen. Een heel gepuzzel. Op een van de paden leek de geur van Annemarie verser te zijn dan op het pad dat ik eerst gekozen had. Daar ben ik dus heengegaan. Ik hoopte Annemarie toen snel te zien, want ik begon best moe te worden.

Een stuk verder op had ik op een kruising weer geur van Annemarie van alle vier de kanten. En allemaal best wel vers (van het vorige uur [Marjan]). Heb een kant gekozen omdat er ook iets lag dat best lekker rook, maar ik rook vrij snel dat Annemarie daar vandaan was gekomen en niet heen was gegaan. Dan waren er nog twee kanten waar ze heen was gegaan, maar ik wist nu waar ik op moest letten en kon ruiken dat de ene kant iets verser was dan de andere.

Daarna zat ik er echt een beetje doorheen. Ben bij een splitsing nog even verkeerd gegaan, maar had dat nog wel door. Gelukkig vond ik Annemarie vrij kort daarna. Ze gaf me een hele vuist met worstjes. Denk dat ze blij was dat ik haar na gevonden had omdat ze zo'n eind (ca 1,7 km! [Marjan]) weg was gegaan.

Annemarie heeft me vrijdag in de problemen gebracht. Althans, dat dacht ik. Ze was de straat overgestoken, en ik durfde haar eerst niet te volgen. Marjan wordt altijd boos wanneer ik zomaar uit mezelf de straat begin over te steken. Dan gromt ze heel hard en dan ga ik maar vlug weer terug.

Heb een tijd geaarzeld en links en rechts gezocht of Annemarie misschien toch weer naar onze kant van de straat terug was gekomen. Niet dus. En Marjan had ook wel door dat Annemarie niet naar links of rechts was gegaan.

Moed verzameld en toch maar begonnen met oversteken. Marjan werd niet boos. Helemaal niet. Ze kwam juist vlotter achter me aan dan ze anders wel eens doet, bijvoorbeeld wanneer ze twijfelt of ik het wel goed heb. Raar. Even later had Annemarie het weer gedaan! Ik wist het zeker. Dit keer brutaal achter haar aangegaan. En weer volgde Marjan zonder een greintje ergernis te tonen.

Zondat tijdens ons rondje hardlopen rook ik iets lekkers aan de andere kant van de weg. Begon met oversteken. Nou, daar ben ik snel mee gestopt. Wanneer Marjan zo gromt, dan moet ik echt uitkijken.

Hmm. Zou het uitmaken dat we vrijdag aan het speuren waren?

 

Wat heeft Sofie afgelopen vrijdag hard gewerkt. Annemarie is de hei opgegaan. Dat is toch veel moeilijker dan een omsloten omgeving als het bos. Zelfs een heel open bos, dat moeilijker is dan een bos met veel struiken tussen de bomen,  is ten opzichte van een open omgeving als een heideveld, een relatief makkie.

Sofie heeft zich helemaal te pletter gezocht. Bij een Y-splitsing op de hei koos ze de linkerkant. Waarschijnlijk omdat de wind die richting uitstond en daar de meeste geur van Annemarie te vinden was. Fout dus. Ik geef steeds via de portofoon aan Annemarie door welke beslissingen Sofie neemt en had al te horen gekregen dat het niet goed was, toen Sofie zelf in de gaten kreeg dat er iets niet klopte.

Ze ging in eerste instantie steeds langzamer lopen, daarna begon ze te rivieren. Heen en weer lopen en her en der snuffelen om te proberen te achterhalen wat er aan de hand was. Ze heeft ook een tijd met haar hoofd hoog met de wind mee staan kijken. De radartjes kon ik op een meter of zeven afstand nog horen kraken.

Op het moment dat Annemarie over de portofoon meldde dat het wellicht tijd werd om Sofie terug te brengen naar de Y-splitsing, was madam zelf al tot die conclusie gekomen en op weg gegaan. Bij de splitsing heeft ze rond lopen snuffelen en weer, vlak voor we mijn speurneus in opleiding wilden gaan helpen, liep ze de rechterkant van de splitsing op.

In eerste instantie aarzelend, maar vlot met een steeds fermere pas was Sofie weer op weg achter Annemarie aan. Een honderd meter verder nam ze bij een kruising eerst zeer gedecideerd een scherpe bocht naar rechts, om vervolgens heel hard de andere kant op te gaan. Rechts was gewoon goed, dus wat haar bezielde hebben we niet kunnen achterhalen, maar ze is wel zelf weer terug de juiste kant opgegaan.

En toen was het een beetje op. Ze had zo hard gewerkt en nog was Annemarie niet in zicht. De teleurstelling en vermoeidheid waren bijna van haar rug te scheppen. Het was daarom heel belangrijk dat ze Annemarie toch zelf vond en haar beloning kon incasseren. Dat is gelukt, al heb ik haar een paar maal weer "aan het werk" moeten zetten.

De terugweg zou een makkie zijn volgens Annemarie. Dat heeft ze geweten. Sofie heeft me het bos door gesleurd. Ze ging zo zeker en snel achter Annemarie aan dat die op gegeven moment voor mij ruim in zicht was. Sofie had daar geen oog voor en denderde voort, niet in het minst gehinderd door het feit dat we het laatste pad bij het begin in tegengestelde richting hadden gelopen en dat halverwege hadden verlaten.

Prachtig om te zien na alle moeite die ze op de hei had gehad en gedaan. En ook ongelooflijk leuk om me te realiseren hoe ze een aantal weken in datzelfde deel van het bos nog een uitdaging vond, en er nu met drie nagels in haar neus doorheen stormde.

Wat een hond!

Ben vandaag weer naar Annemarie wezen zoeken. We hebben door een bos gelopen waar niet zoveel struiken staan of gras groeit. Dat is best moeilijk want de geur van Annemarie gaat dan alle kanten op en blijft maar op weinig plaatsen hangen.

Bij van die grote open kruisingen heb ik daarom veel heen en weer gesnuffeld. Bij de eerste bijvoorbeeld dacht ik dat ze rechtdoor gegaan was, maar wist het niet zeker. Marjan heb ik dan niets aan. Die volgt mij en als ik haar vraag of zij wat weet (door naar mij om te kijken [Marjan]), dan kijkt ze naar de lucht. Na lang twijfelen heb ik besloten om toch rechtdoor te gaan. En ik had het goed! Toen ik wat verder het pad in liep werd de geur van Annemarie weer sterker en even daarna vond ik haar en kreeg ik een stukje worst.

Een tijdje later had ik Marjan een heel eind meegenomen door het bos achter Annemarie aan, toen ik Annemarie duidelijk kon ruiken. Ergens rechts van het pad waar ik op liep. Ik ben stil blijven staan en heb in de richting van Annemarie gekeken. Geloof dat Marjan wel snapte dat ik haar eigenlijk al gevonden had, maar ze wilde niet dat ik er zomaar heen liep. Nou ja, toen heb ik het spoor maar verder gevolgd. Alleen twijfelde ik daarna wel op een kruising waar ik rechtsaf Annermarie kon ruiken. Mocht ik er nou wel heen? Marjan bleef gewoon wachten tot ik wat zou doen. Uiteindelijk dus maar het pad in gewandeld want ik kon ruiken dat Annemarie daar echt had gelopen. Hmm. Ik hoef in het bos helemaal niet precies op het spoor van Annemarie te blijven. Maar ik denk dat ze toch willen dat ik zo'n beetje loop waar Annemarie heeft gelopen in plaats van rechtstreeks op haar af te gaan. Raar hoor.

Oh en vandaag heeft Annemarie iets laten vallen. Dat heeft ze niet eerder gedaan. Het was een stukje hout, maar niet zomaar een stok in het bos. Het was echt van Annemarie, ik kon haar er helemaal aan ruiken. Marjan kwam naar me toe om te kijken waar ik aan stond te snuffelen. Toen ben ik maar gaan liggen want dat wilde ze voorheen in dat weiland ook steeds als er iets van haar in het platgetrapte gras lag. Denk dat het ook in het bos de bedoeling is dat ik dingen die Annemarie laat vallen aanwijs. Kreeg er in ieder geval een stukje lekkers voor. Nou ja, laat ik dat in het vervolg dan maar doen, want Annemarie was ook heel blij toen Marjan haar het stokje teruggaf.

Ben overigens blij dat Inge, dus zus van Marjan, belde om voor te stellen niet vanavond maar morgenochtend hard te gaan lopen. Had echt geen puf meer. Heb na het eten alleen tot we vlak voor bedtijd nog even naar buiten gingen, de hele tijd geslapen en gedroomd over vanmiddag.

 

Ik snap iets niet. Toen Sofie en ik nog aan sportspeuren deden, werd er bijzonder moeilijk gedaan over het aantal sporen, het introduceren van bochten, verleidingssporen en andere ondergronden.

Twee spoortjes per keer was echt meer dan genoeg. En dan hebben we het, zeker in het begin, over spoortjes van, wat, 3 keer 10 meter? Het langste spoor dat we ooit bij het sportspeuren gedaan hebben was nog geen 200 meter (de lengte van een weiland nagemeten op afstandmeten.nl).

Een hoek moest eerst als een flauwe bocht. Scherpere dan haakse bochten moet je voorzichtig mee zijn want "je hond kan er zomaar wekenlang door van slag zijn." Een andere ondergrond dan weiland? Nee, dat komt pas veel later. Een hond leren om een spoor te volgen dat een (semi-)verharde weg oversteekt? "Daar moet je heel voorzichtig mee zijn. De eerste keren moet je ook echt het spoor voetje voor voetje stampend uitzetten zodat de modder goed uit je schoenen valt en ze iets hebben om te volgen." Een geasfalteerde weg oversteken? Zet dat nog maar een hele tijd uit je hoofd.

Sofie en ik hebben er, inclusief de proefles, nu 4 lessen proefspeuren opzitten. Vier lessen van een uur. Een uur lang één-op-één met een instructeur het bos in. Sporen instampen zoals je bij sportspeuren soms/vaak geleerd wordt? Geloof niet dat Annemarie daar voor te porren is. Die loopt gewoon in een flink tempo door het bos heen.

Verleidingssporen was Sofie volgens de instructeurs bij het sportspeuren nog niet aan toe. Nou, die heb je bij het praktijkspeuren vanaf de eerste minuut. Praktijkspeuren doe je in een openbaar bos. Dus mensen, fietsers, honden, paarden, wild, alles komt langs. En laten we het ook maar niet hebben over alle struiken en graspollen waar de viervoetige heren gebruik van maken. Afleiding eerste klas.

Twee spoortjes meer dan genoeg "want daar zijn ze helemaal moe van?" Ook dat gaat iets anders. Ik geloof dat we de eerste les wel 15 tot 20 spoortjes en sporen hebben uitgewerkt. Eerst een paar korte zodat Annemarie kon zien wat Sofie al kon en om Sofie te laten kennis maken met het idee dat we nu dus niet op een weiland met een platgetrapt spoor stonden.Sofie vond het best. Dus werden de sporen snel langer en waren uiteindelijk langer dan de meeste sporen bij het sportspeuren.

Bochten voorzichtig introduceren? En vooral niet scherper dan haaks? Ik kan er nu om lachen. In die eerste les hebben we onze eerste splitsing succesvol doorstaan. Bovendien was dat een Y-splitsing waarbij we de bovenkant van de Y volgden. Volgens mij is dat een super scherpe bocht.

De tweede les nog meer kruisingen en splitsingen. Eerst in tamelijk "gesloten" situaties: smalle paden met aardig wat struiken er naast. Allengs moeilijker in meer open situaties met bijvoorbeeld aan een zijde een open stuk land. Annemarie deed er ook maar meteen even een fietspad bij. Dat zijn we eerst overgestoken en in een later spoor zijn we erop gedraaid, hebben het enige tijd gevolgd en zijn er daarna weer vanaf gedraaid.

Allemaal geen probleem. Een uitdaging, maar geen probleem. En dan te bedenken dat ik Sofie in het algemeen meer hinder dan help. Ik heb haar van jongsafaan geleerd om op mij te letten en om in te houden wanneer er druk op de riem komt. Twee dingen die ze bij het speuren nou juist helemaal niet moet doen. Als ik dus niet goed oplet en teveel inhoudt of, erger, stil ga staan bij een kruising, dan ben ik degene die Sofie aan het twijfelen brengt. Haar eerste keus is namelijk meestal gewoon de juiste. En zelfs als ze door de verwaaiing eerst de verkeerde kant uitgaat, heeft ze dat binnen de kortste keren door.

De derde en vierde les waren helemaal interessant in vergelijking met het sportspeuren. Heb je bij het praktijkspeuren vanaf het begin te maken met allerlei verleidingssporen van anderen, vorige week kregen we te maken met verleidingssporen van Annemarie zelf. Die had een paar uur eerder met een andere cursist een aantal van dezelfde paden gelopen. Het was voor Sofie een aardige puzzel om uit te zoeken welke kant ze uit moest, maar ze heeft het elke keer zelf gevonden. Hooguit een beetje geholpen door bevestigend meelopen van mij kant maar eigenlijk alleen als ik haar eerst zelf aan het twijfelen had gebracht.

En dan vandaag. Sofie had in het begin wat moeite zich te concentreren, maar dat ging in de tweede helft van de les een stuk beter. Dus vond Annemarie dat ze het Sofie maar eens wat moeilijker moest maken. Nou dat hebben we geweten. Fietspad kwam vrij vlot in beeld, dat gevolgd, en daarbij een geasfalteerde weg overgestoken. Hoezo voorzichtig zijn met een verharde ondergrond? Tegen de wind in (ook zo'n hang up bij het sportspeuren) een paadje in draaien dat van een open veld af liep. Een kruising in een open stuk bos - waar je dus alle kanten op kunt lopen met een redelijke ondergrond en de paden niet echt gedefinieerd zijn. Annemarie vertelde over de portofoon dat we die kruising naderden en meldde dat ik moest opletten omdat die dus behoorlijk moeilijk is. Heb Annemarie gezegd dat ze dat nog maar even zelf aan Sofie moest uitleggen, want die had de bocht al genomen en was op weg naar de volgende splitsing.

Al met al geniet ik van het praktijkspeuren. Het is een feest om te zien wat Sofie allemaal kan en haar vertrouwen te zien groeien elke keer dat ze Annemarie weer heeft weten te vinden. Nee, ze krijgen mij met geen twintig paarden meer aan het sportspeuren. Praktijkspeuren is duizend keer leuker.