Marjan zegt dat ik moet afvallen. Oeps?! Allemaal lekkere dingen moeten laten staan? Heej hallo, ik ben een Labrador. Wij laten eten alleen staan als we ziek zijn! En ik ben niet ziek!
Ergens heeft ze wel gelijk. Ben een kilootje of 4 zwaarder dan de bedoeling schijnt te zijn. Maar wat is nu 4 kilo? Niet noemenswaardig toch? 4 luizige kilootjes. Waar hebben we het helemaal over? Nou ok dan, als je 28 kilo zou moeten wegen is 4 kilo misschien toch wel een hoop.
Afvallen dus. Bah. Daar gaan mijn kipfilet strips, mijn kippenmaagjes, snackbotjes, kauwstaven (vooral lekker als ze een jaar begraven zijn geweest) en zo.
Wacht even, Marjan zegt dat ik mijn snacks niet hoef op te geven. Watte? Oh, als ik met haar blijf hardlopen. Ja natuurlijk waarom zou ik niet? Heerlijk vind ik dat. Lekker rennen terwijl Marjan achter me aan zwoegt. Geen probleem.
Marathon? Wat is dat?
42.2 km?!
Dat is twee keer verder dan we ooit hebben gelopen!
Is ze nou helemaal raar geworden?
Hoewel... Dan mag ik wel mijn snacks blijven eten... Hmm...
Eigenlijk heel simpel dus. Ik ben een snack-lievende Labrador die van rennen houdt... Hoe moeilijk kan het zijn? Kom maar op met die marathon!
Gaat het dan toch gebeuren? Een marathon? Vijf jaar nadat ik voor het eerst het plan opgevat had? Vlak voor mijn eerste echte 5 kilometer loop op het circuit van Zandvoort (de eerste editie van de Zandvoort circuit run) had ik bedacht dat nu was gebleken dat ik toch kon hardlopen ik dus ook een marathon kon gaan doen zoals ik al jaren wilde en dacht niet te kunnen. Zocht het ook lekker ver van huis: Sydney. Later toch maar van teruggekomen en het wat dichter bij huis gezocht: Berlijn. Nota bene op dezelfde dag.
Helaas liep het in de training vast op een overbelastingsblessure van mijn linkerknie. In de afgelopen jaren meermaals weer met het idee gespeeld en weer moeten loslaten ivm blessures of andere "verstoringen". Heb geprobeerd het helemaal uit mijn hoofd te zetten. Tevergeefs. Het blijft trekken. In mijn voorbereiding op de Strong Man Run van 2013 heb ik noodgedwongen (rugklachten) mijn lange duurlopen afgewerkt volgens de Galloway methode.
En dat is uitstekend bevallen. Geen spoor van overbelastingsblessures (wel een paar andere, maar daar hebben we het verder niet over). Verveel me ook veel minder tijdens de duurlopen die wanneer je aan een stuk door loopt wel erg eentonig kunnen worden. Dacht tijdenlang dat hardlopen volgens Galloway, met dus telkens een wandelpauze, een zwaktebod was. Niets blijkt minder waar. Je stelt vermoeidheid uit, maar de inspanning is er niet minder om en elke keer weer de motivatie opbrengen om weer te gaan hardlopen is mentaal gezien bepaald niet niks.
Van de zomer daarom besloten dat wanneer ik de Strong Man Run 2013 zonder kleurscheuren door zou komen, ik door zou trainen om in het voorjaar van 2014 een marathon te kunnen lopen. Aan die voorwaarde is voldaan. Helaas zonder de Strong Man Run te lopen. Vond tussen 8000 mensen over natte hindernissen klauteren een te groot risico op blessures, dus heb ik op de dag van de run 's ochtends vroeg met pijn in mijn hart besloten het er niet op te wagen. Volgens mijn broer zijn we te oud om dat soort risico's te nemen. Volgens een goede vriend te wijs. Het laatste klinkt leuker, dus daar houd ik het maar op.
Blessure die ik tijdens de Strong Man Run had opgelopen wilde maar niet verdwijnen. Ging elke keer met rust beter, maar zodra ik weer wat actiever begon te sporten werd het weer slechter. Uiteindelijk door Frank (fysio) doorverwezen via huisarts naar orthopeed. Daar vorige week geweest. Conclusie: gescheurde buiten meniscus.
Lekker dan. Nou ja, sta op de lijst voor een knie-operatie. Hoop dat ik snel wordt opgeroepen. Hoe eerder ik aan het herstel kan beginnen hoe liever het me is. Orthopeed had het zelf ook aan het handje gehad en meldde dat het wel vijf maanden kan duren voor je weer op je oude niveau bent. Hmmm. Geen fijn vooruitzicht.
Alle evenementen die ik in gedachten had of waarvoor ik zelfs al ingeschreven had, heb ik dus maar uit mijn hoofd gezet. Met één belangrijke uitzondering: de Strong Man Run van 2013. Die is gelukkig ver genoeg weg om gewoon aan mee te kunnen doen! En ja, ik beloof dat ik dan op een andere manier van containers zal afspringen. Dat is me afgelopen september tenslotte de drie keren na het oplopen van mijn blessure ook gelukt.
De Strong Man Run 2012 was een enorme hit. Er konden maximaal 3.500 mensen meedoen en er was een wachtlijst met mensen die mee wilden doen maar te laat waren met inschrijven. Dat het voor de 2013 editie dus dringen ging worden, was duidelijk.
De inschrijving gaat officieel op 1 december (geloof ik) van start. Deelnemers aan de 2012 editie zouden voorrang krijgen. Dat is later verruimd naar iedereen die de moeite nam zich "voor in te schrijven".
Vanochtend vanaf 10:00 konden de voorinschrijvers zich al definitief inschrijven. Gezien het aantal van 7.000 (!) voorinschrijvers en de verwachting dat er niet veel meer dan 3.500 deelnemer zouden worden toegelaten (parcours lijkt me daar niet echt geschikt voor), zat ik om 10:00 klaar met mijn laptop op schoot en alles bij de hand.
Om 10:06 was ik klaar met de inschrijving. Had sneller gekund - ik was even aan het mutsen - maar toch bepaald niet laat. Toch waren al 847 (!) mensen me voorgegaan:
Wordt het volgend jaar de Strong Man Run en de Urbanathlon of toch eindelijk mijn eerste marathon langs Loch Ness?
Geen idee.
De Strong Man Run en de Urbanathlon in Amsterdam hebben als voordeel dat ze veel afwisselender en dus leuker zijn. En ik had het lopen van een marathon officieel eigenlijk uit mijn hoofd gezet. Maar ja, het blijft trekken om die prestatie een keer neer te zetten.
Wil ik de Loch Ness marathon doen, dan moet ik de Strong Man Run en de Urbanathlon eigenlijk laten lopen. Het risico op blessures is daarbij toch een beetje te groot (d'oh) om daarna - en in dezelfde maand! - nog een marathon te lopen.
Of wordt dat de ultieme uitdaging? Twee hindernislopen en een marathon in een maand? Ik ben er gek genoeg voor...
Hieronder een fotoimpressie van mijn Strong Man Run. Foto's gemaakt door Karin KleinJan.
Een uitgebreidere impressie is te vinden op de site van de sportfotografen die ingehuurd waren om het evenement en ons (de deelnemers) op de gevoelige plaat vast te leggen: http://www.sportograf.com/bestof/1702/index.html
Het was geweldig. Ik heb een heerlijke middag gehad. Officiele netto tijd was 3:21:42. Dat is op zich al ruim binnen mijn streven van 3 tot 3 1/2 uur. En als je het oponthoud voor de bandenbak (hindernis 2 "Tire pit") in de 1e ronde ervan aftrekt helemaal, want daar hebben we met een hele grote meute ca 23 minuten in de file gestaan.
Nog redelijk schoon
Afgezien van de klimpartijen door het mulle zand bij onder andere "Het Stut", heb ik zo ongeveer de hele middag met een glimlach op mijn gezicht rondgelopen. Ik heb geen moment het idee gehad dat ik met een loop van bijna 18 km bezig was. Lekker van hindernis naar hindernis lopen breekt op een prettige manier de saaiheid van de afstand.
Na een van de klimpartijen bij Het Stut heb ik wel gedacht "1x gedaan, nu hoef ik niet meer", maar naarmate de loop duurde kreeg ik er alleen maar meer plezier in. Dus... volgend jaar weer!
Hoop alleen wel dat ze de start dan over de bandenbak heen leggen, want met iets minder weer is zo'n file goed om je weer helemaal af te laten koelen. En dat ze wat meer fruit inslaan. Want dat was in de 2e ronde voor de achterhoede overal op. De drankposten hadden gelukkig wel genoeg water, al ontbrak het bij een paar aan bekertjes. Handig dat ze dan ook een bak met allemaal straaltjes hebben staan waar ze de bekertjes anders vullen. Dan kun je daar gewoon onder gaan hangen.
Sofie springt me in mijn armen
Annemarie was samen met haar eigen honden Tara en Lucky mee om op Sofie te passen. Heel fijn. Daardoor hoefde Sofie niet thuis te blijven en kon ze mee na afloop zoals gebruikelijk min of meer in de armen springen.
Oh ja, en dan het gehavende deel. De vierde hindernis "Container Roadblock", bestond uit twee stapeltjes containers. De afsprong van de hoogste op de laagste container was bij het eerste stapeltje best hoog, maar ben er zonder er verder bij na te denken vanaf gesprongen. Beetje raar gevoel rechts in mijn kuit bij het neerkomen. Verder geen aandacht aan besteed en lekker doorgelopen.
In de tweede ronde heb ik wel nagedacht over die eerste afsprong. Stond net te overwegen om maar op mijn buik te gaan liggen en me dan te laten zakken, toen twee galante heren aanboden me te helpen. Handen op hun schouders en dan springen zodat je je met je armen tegen kunt houden. Nog bedankt!
Ergens verder op nog mijn enkel verzwikt, leverde een spontane, luide, niet zo nette uitroep op, maar gelukkig wist ik hem te corrigeren en daar is dus niets mee aan de hand. Al heeft die actie geen goed gedaan voor de spieren in mijn kuit. Want daar heb ik nu een probleem.
Begon het na afloop, afgekoeld en relatief inactief, te voelen. In mijn kuit is een spier behoorlijk verrekt. En in de sprong waarbij het gebeurd is, moet mijn knie ook een fikse tik gekregen hebben, want die is behoorlijk dik van het vocht. Kreupel nu dus door het leven en Sofie komt zwaar tekort zolang ik mijn knie niet zover kan buigen dat ik comfortabel een eind kan gaan fietsen.
Fysio meldde gisteren als mogelijkheden: meniscus, kraakbeen (omdat de pijn vooral bij de gewrichtsspleet zit) en/of banden. Meniscus is het minst waarschijnlijk, banden het meest. Ben ik waarschijnlijk wel even zoet mee en mijn idee om tijdens de Singelloop in Utrecht een minuutje van mijn tijd af te snoepen, staat dan ook enigzins op de tocht. Lichtpuntje is dat acute blessures in het algemeen sneller herstellen dan blessures die over langere tijd door overbelasting ontstaan. Alternatief trainen kan ook nog al is dat niet mijn hobby. Nou ja, ik zie wel. Morgen weer naar de fysio en dan weet ik meer.
Foto's in deze post zijn gemaakt door Karin KleinJan. Die was samen met Henk (haar echtgenoot) op bezoek bij familie en kwam langs om mij te schieten. Top, want zo'n hoffotograaf is natuurlijk helemaal te gek. Meer foto's door Karin staan in "Strong Man Run impressie". Een uitgebreidere impressie is te vinden op de site van de sportfotografen die ingehuurd waren om het evenement en ons (de deelnemers) op de gevoelige plaat vast te leggen: http://www.sportograf.com/bestof/1702/index.html
Net weer eens aangelogd op twitter. Kreeg een hele zwik tweets binnen van de Strong Man Run. De hindernissen bouwen moet op zich al een hoop plezier en voorpret opgeleverd hebben. Ga zelf maar kijken op: https://twitter.com/StrongmanRunNL. Zwoegen, ploeteren, vies worden, hardlopen, vooruitzicht de hindernissen in de 2e ronde nog een keer te mogen nemen. Je gelooft het misschien niet, maar echt, ik verheug me er enorm op. Het wordt leuk!
Morgen is het zover. Dan loop ik de Strong Man Run in Hellendoorn.
Een week heel hard gewerkt om mijn rug uit de kreukels te krijgen en te houden. Ook afgelopen week nog heel hard gewerkt om de gevolgen te compenseren van op mijn werk natuurlijk toch te lang achter elkaar zitten. Dat is bijna niet te vermijden als je nog wat zinnigs wilt kunnen doen. Alle oefeningen en de vele kilometers wandelen hebben effect gehad. Dus ik kan morgen zonder zorgen starten.
Althans, zonder zorgen over mijn rug. De warmte is een andere zaak. Verwachting is 23 tot 28 graden. Pfoe. Daar kan ik niet zo heel goed tegen. Om niet te zeggen dat ik daar ronduit slecht tegen kan. Twee voordelen. Het parcours gaat door het bos en zal dus hopelijk grotendeels beschaduwd zijn. En bij verschillende hindernissen speelt water een rol, dus afkoeling zal er ook zijn.
Gelukkig is ook de organisatie zich bewust de risico's en hebben ze extra waterposten ingericht. Ze hebben het in ieder geval in het laatste nieuws over drie waterposten op het parcours, terwijl er op de kaartjes maar 1 te zien is. Ze raden ook iedereen aan om water mee te nemen voor het wachten in het startvak (in de volle zon) en vragen iedereen om de flessen daar achter te laten zodat ze snel opgeruimd kunnen worden en niet door het bos gaan zwerven.
Sofie gaat morgen mee. En dat is niet mijn enige supporter. Annemarie en Max komen om mij aan te moedigen en om op Sofie te passen. Karin komt om op me te schieten. Met een fototoestel wel te verstaan. En wellicht komen mijn buren die gisteren voor een weekje vakantie naar de Veluwe vertrokken zijn, ook nog even langs fietsen. Helemaal top natuurlijk. Net als de wetenschap dat er nog een heleboel meer mensen aan me zullen denken.
Shucks, mijn rug zit helemaal in de knoop. Gisteren voelde het na het hardlopen nog zo goed. Warme spieren waarschijnlijk. Die kunnen je altijd voor de gek houden. En daarna te lang/veel gezeten/gelegen? Of me in bed nog eens extra verdraaid. Dat kan natuurlijk ook altijd. Gelukkig kan ik vandaag meteen bij een manueel therapeut terecht. Met wat mazzel kan die mijn wervels in een sessie weer loskrijgen en is het met een paar dagen helemaal achter de rug. Heb hier geen tijd voor...
Wat was vandaag een verademing vergeleken met vorige week. Hadden we toen tropische temperaturen, nu een heerlijke lage 20-er. Heb heerlijk gelopen en zelfs twee keer compleet doorweekt regenen mocht de pret niet drukken.
Resultaat van vandaag over 15 km biedt een hoop perspectief voor de Strong Man Run over twee weken. Helemaal gezien het feit dat ik mijn spieren wel begon te voelen, maar zonodig nog wel even door had gekund.
En dat met een rug die ik gisteren een beetje in de kreukels heb gelegd. Was een beetje te enthousiast geweest bij een diagonale buikspieroefening. Er is kennelijk een tussenwervel aan de haal gegaan en die maakte gisteren dat ik veel problemen had. Vanochtend nog getwijfeld of ik wel moest gaan lopen. Toch maar gegaan, kon tenslotte altijd omdraaien. Ging prima. En bij terugkomst minder last dan daarvoor.
