Ik ben Sofie. Een zwarte Labrador dame. Ik voel me geen dame, maar Marjan, mijn mens, zegt dat ik me als een tuttig dametje gedraag wanneer ik om een plas water heen loop.

Als rechtgeaarde Labrador houd ik van eten en van aandacht. Ik zou ook van zwemmen moeten houden zeggen ze. Alleen heb ik het daar niet zo op. Was geloof ik 3 maanden toen ik van een steile waterkant, plons, het water inviel en koppie onder ging. Niet leuk!

Speuren. Dat is wel leuk. Mijn neus gebruiken. Het was eerst wat saai in een weiland een spoortje van finaal platgetrapt gras volgen. Niets aan. En dan moest ik ook nog gaan liggen als Marjan zo dom was geweest om iets te laten vallen. Nou ja, dat leverde in ieder geval nog iets lekkers op.

Nee dan het speuren dat we nu doen. Annemarie zoeken. Dat is echt wat anders. Die loopt als een normaal mens en midden in een bos. Ik kan dus ook echt niet zien waar ze heen is gegaan en Marjan heeft ook geen idee waar Annemarie heen is gegaan. Mijn neus hebben we dan echt nodig om Annemarie terug te vinden. Ontzettend leuk, want Annemarie heeft ook altijd lekkere stukjes worst voor me wanneer ik haar opgespoord heb.

Oh ja, en hardlopen. Dat vind ik ook leuk. Gelukkig loopt Marjan best veel. Ze loopt alleen niet zo snel als ik. Zelfs wanneer zij ook gaat hardlopen is het geen uitdaging. Maar gelukkig hoef ik voor het grootste deel niet aan de riem en kan ik regelmatig een heel eind vooruit stormen en dan rustig wat rondsnuffelen tot ze er ook weer is.