Ik snap iets niet. Toen Sofie en ik nog aan sportspeuren deden, werd er bijzonder moeilijk gedaan over het aantal sporen, het introduceren van bochten, verleidingssporen en andere ondergronden.

Twee spoortjes per keer was echt meer dan genoeg. En dan hebben we het, zeker in het begin, over spoortjes van, wat, 3 keer 10 meter? Het langste spoor dat we ooit bij het sportspeuren gedaan hebben was nog geen 200 meter (de lengte van een weiland nagemeten op afstandmeten.nl).

Een hoek moest eerst als een flauwe bocht. Scherpere dan haakse bochten moet je voorzichtig mee zijn want "je hond kan er zomaar wekenlang door van slag zijn." Een andere ondergrond dan weiland? Nee, dat komt pas veel later. Een hond leren om een spoor te volgen dat een (semi-)verharde weg oversteekt? "Daar moet je heel voorzichtig mee zijn. De eerste keren moet je ook echt het spoor voetje voor voetje stampend uitzetten zodat de modder goed uit je schoenen valt en ze iets hebben om te volgen." Een geasfalteerde weg oversteken? Zet dat nog maar een hele tijd uit je hoofd.

Sofie en ik hebben er, inclusief de proefles, nu 4 lessen proefspeuren opzitten. Vier lessen van een uur. Een uur lang één-op-één met een instructeur het bos in. Sporen instampen zoals je bij sportspeuren soms/vaak geleerd wordt? Geloof niet dat Annemarie daar voor te porren is. Die loopt gewoon in een flink tempo door het bos heen.

Verleidingssporen was Sofie volgens de instructeurs bij het sportspeuren nog niet aan toe. Nou, die heb je bij het praktijkspeuren vanaf de eerste minuut. Praktijkspeuren doe je in een openbaar bos. Dus mensen, fietsers, honden, paarden, wild, alles komt langs. En laten we het ook maar niet hebben over alle struiken en graspollen waar de viervoetige heren gebruik van maken. Afleiding eerste klas.

Twee spoortjes meer dan genoeg "want daar zijn ze helemaal moe van?" Ook dat gaat iets anders. Ik geloof dat we de eerste les wel 15 tot 20 spoortjes en sporen hebben uitgewerkt. Eerst een paar korte zodat Annemarie kon zien wat Sofie al kon en om Sofie te laten kennis maken met het idee dat we nu dus niet op een weiland met een platgetrapt spoor stonden.Sofie vond het best. Dus werden de sporen snel langer en waren uiteindelijk langer dan de meeste sporen bij het sportspeuren.

Bochten voorzichtig introduceren? En vooral niet scherper dan haaks? Ik kan er nu om lachen. In die eerste les hebben we onze eerste splitsing succesvol doorstaan. Bovendien was dat een Y-splitsing waarbij we de bovenkant van de Y volgden. Volgens mij is dat een super scherpe bocht.

De tweede les nog meer kruisingen en splitsingen. Eerst in tamelijk "gesloten" situaties: smalle paden met aardig wat struiken er naast. Allengs moeilijker in meer open situaties met bijvoorbeeld aan een zijde een open stuk land. Annemarie deed er ook maar meteen even een fietspad bij. Dat zijn we eerst overgestoken en in een later spoor zijn we erop gedraaid, hebben het enige tijd gevolgd en zijn er daarna weer vanaf gedraaid.

Allemaal geen probleem. Een uitdaging, maar geen probleem. En dan te bedenken dat ik Sofie in het algemeen meer hinder dan help. Ik heb haar van jongsafaan geleerd om op mij te letten en om in te houden wanneer er druk op de riem komt. Twee dingen die ze bij het speuren nou juist helemaal niet moet doen. Als ik dus niet goed oplet en teveel inhoudt of, erger, stil ga staan bij een kruising, dan ben ik degene die Sofie aan het twijfelen brengt. Haar eerste keus is namelijk meestal gewoon de juiste. En zelfs als ze door de verwaaiing eerst de verkeerde kant uitgaat, heeft ze dat binnen de kortste keren door.

De derde en vierde les waren helemaal interessant in vergelijking met het sportspeuren. Heb je bij het praktijkspeuren vanaf het begin te maken met allerlei verleidingssporen van anderen, vorige week kregen we te maken met verleidingssporen van Annemarie zelf. Die had een paar uur eerder met een andere cursist een aantal van dezelfde paden gelopen. Het was voor Sofie een aardige puzzel om uit te zoeken welke kant ze uit moest, maar ze heeft het elke keer zelf gevonden. Hooguit een beetje geholpen door bevestigend meelopen van mij kant maar eigenlijk alleen als ik haar eerst zelf aan het twijfelen had gebracht.

En dan vandaag. Sofie had in het begin wat moeite zich te concentreren, maar dat ging in de tweede helft van de les een stuk beter. Dus vond Annemarie dat ze het Sofie maar eens wat moeilijker moest maken. Nou dat hebben we geweten. Fietspad kwam vrij vlot in beeld, dat gevolgd, en daarbij een geasfalteerde weg overgestoken. Hoezo voorzichtig zijn met een verharde ondergrond? Tegen de wind in (ook zo'n hang up bij het sportspeuren) een paadje in draaien dat van een open veld af liep. Een kruising in een open stuk bos - waar je dus alle kanten op kunt lopen met een redelijke ondergrond en de paden niet echt gedefinieerd zijn. Annemarie vertelde over de portofoon dat we die kruising naderden en meldde dat ik moest opletten omdat die dus behoorlijk moeilijk is. Heb Annemarie gezegd dat ze dat nog maar even zelf aan Sofie moest uitleggen, want die had de bocht al genomen en was op weg naar de volgende splitsing.

Al met al geniet ik van het praktijkspeuren. Het is een feest om te zien wat Sofie allemaal kan en haar vertrouwen te zien groeien elke keer dat ze Annemarie weer heeft weten te vinden. Nee, ze krijgen mij met geen twintig paarden meer aan het sportspeuren. Praktijkspeuren is duizend keer leuker.