Ik hoef steeds minder hard te schreeuwen. Gelukkig maar, want schreeuwen is best vermoeiend. Bij het speuren hoort Marjan steeds beter en sneller wat ik haar vertel over wat ik ruik. Het gaat nog niet altijd goed, want ik ben natuurlijk ook niet altijd zeker van mezelf. Maar het gaat steeds beter. En dat is fijn. Want dan zijn we sneller weer bij Annemarie en heb ik eerder mijn worstjes weer te pakken.

Er zit wel een nadeeltje aan. Omdat Marjan steeds beter hoort wat ik vertel, maakt Annemarie het mij steeds moeilijker. Dat lukt niet altijd, want soms denkt ze dat ze het me moeilijk maakt en heb ik nergens last van. Zo wil ze nog wel eens op haar eigen schreden terugkeren. Tja, die is niet zo moeilijk. Dan houd haar geur gewoon op en dan ga ik maar terug.

Maar het lukt haar ook regelmatig wel. Vooral wanneer ze geholpen wordt door de wind en dan langs brede open kruisingen loopt. Haar geur gaat dan natuurlijk met de wind mee en als dat niet de kant op is die zij is opgegaan, dan wordt haar geur wel steeds minder, maar dat gaat heel langzaam. Ik vertel Marjan dan wel dat ik minder ruik, maar dat heeft ze niet altijd door. En als ze dan stevig door blijft stappen, dan ga ik ook maar verder, want ik ruik tenslotte toch nog wel iets.

Dat duurt dan meestal tot ik toch wel erg hard schreeuw dat ik bijna niets meer ruik. Dan pakt Marjan de lijn vlak bij mijn tuig vast en lopen we terug naar de laatste kruising. Daar mag ik dan opnieuw proberen de juiste richting te vinden. Meestal lukt me dat direct, want dan heb ik wel door dat Annemarie een andere kant op is gegaan en dat de wind de boel een beetje in de war stuurt.