Wat heeft Sofie afgelopen vrijdag hard gewerkt. Annemarie is de hei opgegaan. Dat is toch veel moeilijker dan een omsloten omgeving als het bos. Zelfs een heel open bos, dat moeilijker is dan een bos met veel struiken tussen de bomen,  is ten opzichte van een open omgeving als een heideveld, een relatief makkie.

Sofie heeft zich helemaal te pletter gezocht. Bij een Y-splitsing op de hei koos ze de linkerkant. Waarschijnlijk omdat de wind die richting uitstond en daar de meeste geur van Annemarie te vinden was. Fout dus. Ik geef steeds via de portofoon aan Annemarie door welke beslissingen Sofie neemt en had al te horen gekregen dat het niet goed was, toen Sofie zelf in de gaten kreeg dat er iets niet klopte.

Ze ging in eerste instantie steeds langzamer lopen, daarna begon ze te rivieren. Heen en weer lopen en her en der snuffelen om te proberen te achterhalen wat er aan de hand was. Ze heeft ook een tijd met haar hoofd hoog met de wind mee staan kijken. De radartjes kon ik op een meter of zeven afstand nog horen kraken.

Op het moment dat Annemarie over de portofoon meldde dat het wellicht tijd werd om Sofie terug te brengen naar de Y-splitsing, was madam zelf al tot die conclusie gekomen en op weg gegaan. Bij de splitsing heeft ze rond lopen snuffelen en weer, vlak voor we mijn speurneus in opleiding wilden gaan helpen, liep ze de rechterkant van de splitsing op.

In eerste instantie aarzelend, maar vlot met een steeds fermere pas was Sofie weer op weg achter Annemarie aan. Een honderd meter verder nam ze bij een kruising eerst zeer gedecideerd een scherpe bocht naar rechts, om vervolgens heel hard de andere kant op te gaan. Rechts was gewoon goed, dus wat haar bezielde hebben we niet kunnen achterhalen, maar ze is wel zelf weer terug de juiste kant opgegaan.

En toen was het een beetje op. Ze had zo hard gewerkt en nog was Annemarie niet in zicht. De teleurstelling en vermoeidheid waren bijna van haar rug te scheppen. Het was daarom heel belangrijk dat ze Annemarie toch zelf vond en haar beloning kon incasseren. Dat is gelukt, al heb ik haar een paar maal weer "aan het werk" moeten zetten.

De terugweg zou een makkie zijn volgens Annemarie. Dat heeft ze geweten. Sofie heeft me het bos door gesleurd. Ze ging zo zeker en snel achter Annemarie aan dat die op gegeven moment voor mij ruim in zicht was. Sofie had daar geen oog voor en denderde voort, niet in het minst gehinderd door het feit dat we het laatste pad bij het begin in tegengestelde richting hadden gelopen en dat halverwege hadden verlaten.

Prachtig om te zien na alle moeite die ze op de hei had gehad en gedaan. En ook ongelooflijk leuk om me te realiseren hoe ze een aantal weken in datzelfde deel van het bos nog een uitdaging vond, en er nu met drie nagels in haar neus doorheen stormde.

Wat een hond!