Author Archives: Marjan

1 Comment

I just finished reading Why women entrepreneurs fail..

I am one of the female students Amy talks about.

And I am not sure whether I feel offended or amused.

I do know that making people feel bad about themselves is not going get them to do what you think they should be doing.

About the only positive words Amy has to offer about her female students are "I know you are capable of doing great things if you would just f*ing do them." (Bleep is mine.) Other than line the first half of the post is a temper tantrum, contrasting the feebleness of her female students with the virtues of the dudes.

The second part (from "Value yourself, or no one else will") is good advice. Well worth taking to heart. It's harsh, but true.

Too bad it comes after the first part.

It has me wondering how many women will be scared off by the first part or the harsh truth of the second; and how many will finally hear the quarter drop that they alone are driving the car of their lives to its destination. And then how many of those that heard the quarter drop will eventually drop out because erasing a lifetime of conditioning takes more than a single kick in the butt.

Amy absolutely has a point with the first part. Females, whether Amy's students or not, can come up with a crap ton of bullshit about why they are not achieving what they say they want to achieve.

And yes, it is bullshit. Mostly.

But no amount of calling their bullshit bullshit is going to make 'em produce less of it. Because it is bullshit that stems from deeply ingrained thoughts and behaviors. And no amount of rationality, not even in the form of a stiff kick in the butt, is going to change that overnight.

"Why woman entrepreneurs fail"

Is that even the right question?

I don't think it is. Not when Angle investors like Tucker Max (who has stopped angel investing by the way) are preferring young female founders over young male founders, and studies bear out the wisdom of preferring female CEO's.

Amy says she doesn't want to write about business for women "Because I write for people, and women are people."

How nice.

And ... how blind.

If you don't want to write about business for women "because woman are people", stop contrasting your students' results along gender lines.

Oh sure, the difference in results of your students most probably falls along gender lines.

But why is that? Is gender really the cause? Or could you dig a little deeper and find more helpful distinctions?

Do your 5 why's, Amy. Perhaps even 10. Because you have good reasons and then you have the real reasons.

But even if gender really were the only distinguishing factor in your students' results, do you really think that telling females to suck it up and just do it is going to be an effective coaching strategy?

Could it be that your approach to teaching falls better on male than on female ears?

It's like a parent saying "I don't know why X turned out so different from siblings Y and Z. I loved them all and I treated them all the same."

Admirable. Yet exactly what that parent did wrong. X needed a completely different approach to the one on which Y and Z thrived. And that parent didn't see and certainly didn't act according to it.

Whether you like it or not, teaching and coaching females is a lot different from teaching and coaching males.

How and why they came to need a different approach, is irrelevant. It doesn't matter how the mental makeup of your students got established. If those differences do fall along gender lines, then sorry, but you will just have to deal with that.

A good parent, and coach for that matter, tailors his coaching to each of his pupils individually, treating every single one of them equal but different. He determines his approach of each of his pupils based on their strengths and weaknesses, their likes and dislikes, and their personal circumstances.

It's your job to be as effective a teacher you can be to each and every one of your students. And if that means tailoring your approach to cater to women and men differently, then maybe you are the one who needs to suck it up and just do it.

If you want your female students to do better, and I know you care, start dealing with them as women with all the strengths and weaknesses that that entails. Your female students deserve a teacher that doesn't hide behind "women are people". They deserve an approach tailored to their needs and a teacher that brings out the best in them without throwing a temper tantrum because her approach up till now has been more effective for male students than it has been for females.

When I was 5 the future was obvious. I was going to be a veterinarian and take care of horses.

The Dutch "numerus clausus" lotery system restricting the number of students entering veterinary school, defeated me twice.

It threw me. Possibly much more so than I ever realized.

Not that I regret not being a vet. My image of being a vet was viewed through rose colored glasses at best.

But ever since I didn't get the chance to become what up till then I had always wanted to be, I have never really been sure about what I wanted to do instead.

I didn't have a plan B.

Some say that is good, because having a plan B makes you less invested in plan A. Some say it is bad, because you get stuck when plan A fails.

There is merit in both points of view. Looking back, you might say that I am a prime example of why it is bad not to have a plan B.

Don't quite agree with that though. For one, I have never been stuck. I tend to come up with plan B when I need one. But more importantly, it assumes that your goal remains the same and you only need a different way of reaching it.

I didn't need a plan B, I needed a goal B.

And I found one. And another one, And a third. Went back to the second. And now, I am once again wondering whether what I am doing is really what I want to do when I grow up.

Sad in a sense.

But not all sad.

Not at all.

In fact, I view it as a golden opportunity. A chance to refocus my life. Or should I say to finally focus my life? To take life by the short and curlies instead of letting life happen to me.

Who knows what will come out of this.

I may end up doing what I have been doing most of my working life, I may turn my life around completely.

All of a sudden (well, not so sudden, but anyway), my life is once again abound with possibilities. It's like being at the start of my life again. The sheer number of possibilities feels overwhelming at times. But it also feels good. Very good indeed. Life looks a lot brighter than it did a couple of months ago.

Sinds maart leer ik Taiko spelen bij de Yamato Taiko School in Amsterdam.

Gisteren gingen we in Emmeloord vijf optredens doen. Eentje moest vanwege een regenbui geannuleerd worden. De laatste hebben we toen binnen in het theater mogen doen. Geweldige ervaring!

De uitvoering van "A-Un". Ik sta rechts - voor de kijker links - op het toneel.

Dit werd gevolgd door de uitvoering van "Hyuga" door de mensen die al langer bezig zijn. Voor mij nog eventjes oefenen voor ik ook hieraan mee kan doen.

 

Sofie aan het speuren
Foto: Ron Baltus

Sofie blijft me verbazen. We speuren nu ruim twee jaar bij Annemarie. In die tijd hebben we allebei enorm veel geleerd. Speuren in een dicht begroeid bos, in een open bos, over heidevelden, door woonwijken. Sporen van honderd meter tot kilometers. Sporen van een paar minuten tot bijna een half uur oud. Sporen die alleen over onverhard terrein gaan, of juist alleen over verhard terrein, maar ook sporen die afwisselend over verhard en onverhard terrein gaan.

Terwijl we bezig zijn, is er altijd afleiding te over. Rotjes die afgaan. Andere honden. Poezen. Vogels die hun nest verdedigen. Ruiters, fietsers, brommers en auto's. Al die afleidingen zijn niet alleen maar in de buurt, ze gaan ook dwars door het spoor van Annemarie heen.

We hebben het allemaal (en meer) meegemaakt en Sofie heeft het allemaal geroken.

Een paar maanden geleden zijn we het speuren op verharde ondergrond gaan doen op een industrieterrein in Almere (daar woont Annemarie). In eerste instantie was dat om Sofie te helpen. In de woonwijken werd ze nogal afgeleid door de interessante nieuwsberichten van andere honden en van alle mensen die langs kwamen. Op een industrieterrein heb je daar minder last van en in de avond is het makkelijker om daar de plekken te mijden waar veel mensen langskomen.

Al na een paar keren waren de meestal stevige wind tussen de kantoren, de wisselingen in ondergrond - asfalt, klinkers, gras, betonplaten, kiezels, zand - en de alom rond rijdende auto's geen uitdaging genoeg meer. Dus ook in Almere werd de naastliggende woonwijk in het speuren betrokken, werden busbanen gekruist en hoeken genomen waar verwaaiing door de wind het Sofie behoorlijk moeilijk maakten.

Als klap op de vuurpijl werd het parkeerterrein bij de lokale bouwmarkt ook maar even gebruikt als oefenterrein. Tijdens openingsuren! Niet voor te stellen wat de wind, andere mensen, af- en aanrijdende auto's, brommers en fietsers daar allemaal met het spoor doen. Enerverend om Sofie daar aan het werk te zien en haar het spoor te zien volgen alsof al die storende factoren niet bestaan. Echt onvoorstelbaar wat Sofie dan presteert. Kippenvel en rillingen kregen we ervan.

Een paar weken geleden hebben we voor het eerst een spoor van meer dan een uur oud gelopen: het spoor dat Annemarie had uitgezet voor de cursist die voor mij was. Naast oud was dat spoor dus niet alleen verstoord door de normale afleidingen in het bos, maar ook doordat die andere cursist met hond daar doorheen gelopen had. Sofie had het toen knap moeilijk. Ze speurde zoals ze dat twee jaar geleden deed: langzaam, onzeker, vaak stil staand, zich regelmatig schuddend (spanning loslaten). Niet dat ze fouten maakten (behalve die ene die vooral mijn schuld was), maar de situatie was overduidelijk ongewoon en lastig. En het spoor was ook niet direct het kortste (40 minuten) dat je kunt bedenken. We hebben met zijn drieen uitbundig feest gevierd toen Sofie Annemarie had gevonden.

Vanochtend hebben we die exercitie dunnetjes overgedaan: een spoor van een uur en drie kwartier oud! Ook dit keer toonde Sofie zich heel wat bedachtzamer dan ze anders in het bos doet, maar het ging haar ook duidelijk al weer makkelijker af dan haar eerste oude spoor. Ik kan er echt met mijn hoofd niet bij hoe ze het presteert.

De grootste verrassing kwam met het verse spoor dat we daarna nog hebben gelopen. Precies op een kruising waar Annemarie rechtsaf was gegaan waren ongeveer gelijktijdig twee heren van links gekomen en linksaf geslagen - voor ons dus rechtdoor. In al haar enthousiasme en met de volle overtuiging van een vers spoor in haar neus denderde Sofie op die kruising even naar rechts (goed) maar zwenkte om een daar staande boom meteen weer naar links om rechtdoor te gaan. Omdat Annemarie en ik via een portofoon contact hebben wist ik dat ze niet goed ging, maar dat was op geen enkele manier aan Sofie te zien. Sofie volgde een spoor en liet dat overtuigend zien. Alleen niet het juiste spoor. Normaal zijn dit soort verleidingssporen voor Sofie geen probleem: ze controleert ze soms een paar meter, maar ze blijft tot nu toe altijd op het spoor van Annemarie (degene waarvan ze de geur aangeboden heeft gekregen).

Leuk om te zien dat ook Sofie gevoelig is voor overmoed wanneer iets plotseling veel makkelijker (b)lijkt...

Gaat het dan toch gebeuren? Een marathon? Vijf jaar nadat ik voor het eerst het plan opgevat had? Vlak voor mijn eerste echte 5 kilometer loop op het circuit van Zandvoort (de eerste editie van de Zandvoort circuit run) had ik bedacht dat nu was gebleken dat ik toch kon hardlopen ik dus ook een marathon kon gaan doen zoals ik al jaren wilde en dacht niet te kunnen. Zocht het ook lekker ver van huis: Sydney. Later toch maar van teruggekomen en het wat dichter bij huis gezocht: Berlijn. Nota bene op dezelfde dag.

Helaas liep het in de training vast op een overbelastingsblessure van mijn linkerknie. In de afgelopen jaren meermaals weer met het idee gespeeld en weer moeten loslaten ivm blessures of andere "verstoringen". Heb geprobeerd het helemaal uit mijn hoofd te zetten. Tevergeefs. Het blijft trekken. In mijn voorbereiding op de Strong Man Run van 2013 heb ik noodgedwongen (rugklachten) mijn lange duurlopen afgewerkt volgens de Galloway methode.

En dat is uitstekend bevallen. Geen spoor van overbelastingsblessures (wel een paar andere, maar daar hebben we het verder niet over). Verveel me ook veel minder tijdens de duurlopen die wanneer je aan een stuk door loopt wel erg eentonig kunnen worden. Dacht tijdenlang dat hardlopen volgens Galloway, met dus telkens een wandelpauze, een zwaktebod was. Niets blijkt minder waar. Je stelt vermoeidheid uit, maar de inspanning is er niet minder om en elke keer weer de motivatie opbrengen om weer te gaan hardlopen is mentaal gezien bepaald niet niks.

Van de zomer daarom besloten dat wanneer ik de Strong Man Run 2013 zonder kleurscheuren door zou komen, ik door zou trainen om in het voorjaar van 2014 een marathon te kunnen lopen. Aan die voorwaarde is voldaan. Helaas zonder de Strong Man Run te lopen. Vond tussen 8000 mensen over natte hindernissen klauteren een te groot risico op blessures, dus heb ik op de dag van de run 's ochtends vroeg met pijn in mijn hart besloten het er niet op te wagen. Volgens mijn broer zijn we te oud om dat soort risico's te nemen. Volgens een goede vriend te wijs. Het laatste klinkt leuker, dus daar houd ik het maar op.

2 Comments

Blessure die ik tijdens de Strong Man Run had opgelopen wilde maar niet verdwijnen. Ging elke keer met rust beter, maar zodra ik weer wat actiever begon te sporten werd het weer slechter. Uiteindelijk door Frank (fysio) doorverwezen via huisarts naar orthopeed. Daar vorige week geweest. Conclusie: gescheurde buiten meniscus.

Lekker dan. Nou ja, sta op de lijst voor een knie-operatie. Hoop dat ik snel wordt opgeroepen. Hoe eerder ik aan het herstel kan beginnen hoe liever het me is. Orthopeed had het zelf ook aan het handje gehad en meldde dat het wel vijf maanden kan duren voor je weer op je oude niveau bent. Hmmm. Geen fijn vooruitzicht.

Alle evenementen die ik in gedachten had of waarvoor ik zelfs al ingeschreven had, heb ik dus maar uit mijn hoofd gezet. Met één belangrijke uitzondering: de Strong Man Run van 2013. Die is gelukkig ver genoeg weg om gewoon aan mee te kunnen doen! En ja, ik beloof dat ik dan op een andere manier van containers zal afspringen. Dat is me afgelopen september tenslotte de drie keren na het oplopen van mijn blessure ook gelukt.

The climate debate should stop its, somewhat religious, wars around details. It should get out of the operational trenches of the cost-benefit debates and should start discussions at the strategic level. At that level climate change is simple. There no longer is any debate about whether we should or should not act. Hell on earth two times over or three times over won't make a blind bit of difference. It will still be hell on earth.

Yes! Het is gelukt!

De Strong Man Run 2012 was een enorme hit. Er konden maximaal 3.500 mensen meedoen en er was een wachtlijst met mensen die mee wilden doen maar te laat waren met inschrijven. Dat het voor de 2013 editie dus dringen ging worden, was duidelijk.

De inschrijving gaat officieel op 1 december (geloof ik) van start. Deelnemers aan de 2012 editie zouden voorrang krijgen. Dat is later verruimd naar iedereen die de moeite nam zich "voor in te schrijven".

Vanochtend vanaf 10:00 konden de voorinschrijvers zich al definitief inschrijven. Gezien het aantal van 7.000 (!) voorinschrijvers en de verwachting dat er niet veel meer dan 3.500 deelnemer zouden worden toegelaten (parcours lijkt me daar niet echt geschikt voor), zat ik om 10:00 klaar met mijn laptop op schoot en alles bij de hand.

Om 10:06 was ik klaar met de inschrijving. Had sneller gekund - ik was even aan het mutsen - maar toch bepaald niet laat. Toch waren al 847 (!) mensen me voorgegaan:
Inschrijving Strong Man Run 2013

Vanmiddag een radio-uitzending bijgewoond: het Muziekcafé. Wilde ik al toen ze nog in een studio/cafe tegenover Artis zaten. De uitzending wordt nu al weer een hele tijd uitgezonden vanuit het Podiumcafé van Podium De Vorstin en ik vond het nu wel eens tijd worden.

Dus toen ik vorige week Daniel Dekker (de presentator) aan het eind van het programma nog snel hoorde roepen dat Xander de Buisonjé vandaag een heel uur kwam spelen, was de beslissing snel genomen.

Xander de Buisonjé
Xander de Buisonjé

Had geen zin om in mijn uppie te gaan.

En dat is gelukkig geen reden meer om thuis te blijven. Ben lid van twee sites waar je een "date" kunt organiseren waar anderen aan kunnen deelnemen. Ik zeg "date" omdat het juist niet om daten gaat. Ik ben niet de enige single die last heeft van het "derde wiel aan de wagen" syndroom. En deze sites spelen daarop in door singles een platform te bieden waar ze uitjes kunnen organiseren en zo mensen kunnen leren kennen met dezelfde interesses.

Ed Struijlaart
Ed Struijlaart

Goud waard. Ben laatst al in de Lage Vuursche bladeren wezen schoppen in het bos met 16 andere singles. Geweldig. Heb ze echt niet allemaal gesproken. En het worden ook echt niet allemaal vrienden of zelfs maar kennissen. Maar heb wel een heerlijke middag gehad. Stukken leuker dan wanneer ik alleen met Sofie was gegaan.

Karsu Dönmez
Karsu Dönmez

Zo ook vandaag. Ik had een bezoekje aan het optreden van Xander de Buisonjé in het Muziekcafé als uitje op een van die sites gezet. Drie inschrijvers! En dat bij mijn eerste activiteit als organisator. Helaas moest er één afzeggen in verband met onverwachte puber-uitdagingen, maar met de anderen heb ik een leuke middag gehad.

Heel apart om aanwezig te zijn bij iets dat ik anders altijd via de radio beleef. Absolute aanrader.