Vrijdags blijf ik meestal thuis wanneer Marjan gaat werken. Dan kan ik fijn wat rotzooien in de tuin en lekker uitslapen in mijn hol in de garage. Tenslotte is vier dagen spelen met mijn vriendjes in de dagopvang best vermoeiend. Gisteren nam Marjan me wel mee in de auto. En de rit duurde veel te lang om naar de dagopvang te gaan. Ben dus met Marjan mee naar kantoor geweest. Dat gebeurt niet vaak, en is best leuk.

Terug in Houten kreeg ik nauwelijks tijd om naar de wc te gaan. Moest eigenlijk bijna meteen weer terug de auto in. En Martin ging mee. Vond ik prima. Martin is aardig. Hij woont vlak bij ons. Maar wel raar. Er gaan toch al niet vaak mensen met ons mee en Martin nog nooit.

We gingen met zijn allen naar Huizen waar ik vrijdags altijd Annemarie mag zoeken. Zou Martin ook naar Annemarie gaan zoeken? Maar waarom had hij dan zelf geen hond bij zich? Kon me niet voorstellen dat hij dat zelf zou kunnen. Martin liep ook gewoon met ons mee naar het bos aan de andere kant van de weg. Snapte er niet veel van.

Nadat Annemarie en Martin een tijdje hadden staan smoezen, kreeg ik van Martin een stukje worst dat ik anders altijd van Annemarie krijg en daarna liep hij weg, terwijl Annemarie bij Marjan en mij bleef. En vervolgens hield Marjan me een zak voor waarin iets zat dat overduidelijk naar Martin rook. Zouden ze dan willen dat ik Martin ging zoeken?

Onderweg heb ik nog vaak getwijfeld of het echt wel de bedoeling was dat ik Martin zocht. Ik bedoel, we zoeken altijd Annemarie en dan nu ineens iemand anders? Elke keer als ik twijfelde en achterom keek, naar Marjan of naar Annemarie, stonden die twee monter naar de wolken te kijken. Hmm. En toen ik Martin gevonden had kreeg ik van hem weer een stukje worst en niet van Annemarie.

Het spelletje herhaalde zich. Martin liep weg, Marjan liet me ruiken aan iets dat naar Martin rook en Annemarie bleef bij Marjan, en wanneer ik Martin gevonden had kreeg ik van hem worst. De derde keer begreep ik het echt wel. Ze willen dus dat ik zoek naar degene wiens geur Marjan me laat ruiken. Geen probleem. En al helemaal niet in het beginnersbos! (En ja, na behoorlijk wat geaarzel in het begin, sleurde ze me tegen het eind van het uur weer bijna als vanouds door het bos heen [Marjan])