Sofie blijft me verbazen. We speuren nu ruim twee jaar bij Annemarie. In die tijd hebben we allebei enorm veel geleerd. Speuren in een dicht begroeid bos, in een open bos, over heidevelden, door woonwijken. Sporen van honderd meter tot kilometers. Sporen van een paar minuten tot bijna een half uur oud. Sporen die alleen over onverhard terrein gaan, of juist alleen over verhard terrein, maar ook sporen die afwisselend over verhard en onverhard terrein gaan.
Terwijl we bezig zijn, is er altijd afleiding te over. Rotjes die afgaan. Andere honden. Poezen. Vogels die hun nest verdedigen. Ruiters, fietsers, brommers en auto's. Al die afleidingen zijn niet alleen maar in de buurt, ze gaan ook dwars door het spoor van Annemarie heen.
We hebben het allemaal (en meer) meegemaakt en Sofie heeft het allemaal geroken.
Een paar maanden geleden zijn we het speuren op verharde ondergrond gaan doen op een industrieterrein in Almere (daar woont Annemarie). In eerste instantie was dat om Sofie te helpen. In de woonwijken werd ze nogal afgeleid door de interessante nieuwsberichten van andere honden en van alle mensen die langs kwamen. Op een industrieterrein heb je daar minder last van en in de avond is het makkelijker om daar de plekken te mijden waar veel mensen langskomen.
Al na een paar keren waren de meestal stevige wind tussen de kantoren, de wisselingen in ondergrond - asfalt, klinkers, gras, betonplaten, kiezels, zand - en de alom rond rijdende auto's geen uitdaging genoeg meer. Dus ook in Almere werd de naastliggende woonwijk in het speuren betrokken, werden busbanen gekruist en hoeken genomen waar verwaaiing door de wind het Sofie behoorlijk moeilijk maakten.
Als klap op de vuurpijl werd het parkeerterrein bij de lokale bouwmarkt ook maar even gebruikt als oefenterrein. Tijdens openingsuren! Niet voor te stellen wat de wind, andere mensen, af- en aanrijdende auto's, brommers en fietsers daar allemaal met het spoor doen. Enerverend om Sofie daar aan het werk te zien en haar het spoor te zien volgen alsof al die storende factoren niet bestaan. Echt onvoorstelbaar wat Sofie dan presteert. Kippenvel en rillingen kregen we ervan.
Een paar weken geleden hebben we voor het eerst een spoor van meer dan een uur oud gelopen: het spoor dat Annemarie had uitgezet voor de cursist die voor mij was. Naast oud was dat spoor dus niet alleen verstoord door de normale afleidingen in het bos, maar ook doordat die andere cursist met hond daar doorheen gelopen had. Sofie had het toen knap moeilijk. Ze speurde zoals ze dat twee jaar geleden deed: langzaam, onzeker, vaak stil staand, zich regelmatig schuddend (spanning loslaten). Niet dat ze fouten maakten (behalve die ene die vooral mijn schuld was), maar de situatie was overduidelijk ongewoon en lastig. En het spoor was ook niet direct het kortste (40 minuten) dat je kunt bedenken. We hebben met zijn drieen uitbundig feest gevierd toen Sofie Annemarie had gevonden.
Vanochtend hebben we die exercitie dunnetjes overgedaan: een spoor van een uur en drie kwartier oud! Ook dit keer toonde Sofie zich heel wat bedachtzamer dan ze anders in het bos doet, maar het ging haar ook duidelijk al weer makkelijker af dan haar eerste oude spoor. Ik kan er echt met mijn hoofd niet bij hoe ze het presteert.
De grootste verrassing kwam met het verse spoor dat we daarna nog hebben gelopen. Precies op een kruising waar Annemarie rechtsaf was gegaan waren ongeveer gelijktijdig twee heren van links gekomen en linksaf geslagen - voor ons dus rechtdoor. In al haar enthousiasme en met de volle overtuiging van een vers spoor in haar neus denderde Sofie op die kruising even naar rechts (goed) maar zwenkte om een daar staande boom meteen weer naar links om rechtdoor te gaan. Omdat Annemarie en ik via een portofoon contact hebben wist ik dat ze niet goed ging, maar dat was op geen enkele manier aan Sofie te zien. Sofie volgde een spoor en liet dat overtuigend zien. Alleen niet het juiste spoor. Normaal zijn dit soort verleidingssporen voor Sofie geen probleem: ze controleert ze soms een paar meter, maar ze blijft tot nu toe altijd op het spoor van Annemarie (degene waarvan ze de geur aangeboden heeft gekregen).
Leuk om te zien dat ook Sofie gevoelig is voor overmoed wanneer iets plotseling veel makkelijker (b)lijkt...