Ben vandaag weer naar Annemarie wezen zoeken. We hebben door een bos gelopen waar niet zoveel struiken staan of gras groeit. Dat is best moeilijk want de geur van Annemarie gaat dan alle kanten op en blijft maar op weinig plaatsen hangen.

Bij van die grote open kruisingen heb ik daarom veel heen en weer gesnuffeld. Bij de eerste bijvoorbeeld dacht ik dat ze rechtdoor gegaan was, maar wist het niet zeker. Marjan heb ik dan niets aan. Die volgt mij en als ik haar vraag of zij wat weet (door naar mij om te kijken [Marjan]), dan kijkt ze naar de lucht. Na lang twijfelen heb ik besloten om toch rechtdoor te gaan. En ik had het goed! Toen ik wat verder het pad in liep werd de geur van Annemarie weer sterker en even daarna vond ik haar en kreeg ik een stukje worst.

Een tijdje later had ik Marjan een heel eind meegenomen door het bos achter Annemarie aan, toen ik Annemarie duidelijk kon ruiken. Ergens rechts van het pad waar ik op liep. Ik ben stil blijven staan en heb in de richting van Annemarie gekeken. Geloof dat Marjan wel snapte dat ik haar eigenlijk al gevonden had, maar ze wilde niet dat ik er zomaar heen liep. Nou ja, toen heb ik het spoor maar verder gevolgd. Alleen twijfelde ik daarna wel op een kruising waar ik rechtsaf Annermarie kon ruiken. Mocht ik er nou wel heen? Marjan bleef gewoon wachten tot ik wat zou doen. Uiteindelijk dus maar het pad in gewandeld want ik kon ruiken dat Annemarie daar echt had gelopen. Hmm. Ik hoef in het bos helemaal niet precies op het spoor van Annemarie te blijven. Maar ik denk dat ze toch willen dat ik zo'n beetje loop waar Annemarie heeft gelopen in plaats van rechtstreeks op haar af te gaan. Raar hoor.

Oh en vandaag heeft Annemarie iets laten vallen. Dat heeft ze niet eerder gedaan. Het was een stukje hout, maar niet zomaar een stok in het bos. Het was echt van Annemarie, ik kon haar er helemaal aan ruiken. Marjan kwam naar me toe om te kijken waar ik aan stond te snuffelen. Toen ben ik maar gaan liggen want dat wilde ze voorheen in dat weiland ook steeds als er iets van haar in het platgetrapte gras lag. Denk dat het ook in het bos de bedoeling is dat ik dingen die Annemarie laat vallen aanwijs. Kreeg er in ieder geval een stukje lekkers voor. Nou ja, laat ik dat in het vervolg dan maar doen, want Annemarie was ook heel blij toen Marjan haar het stokje teruggaf.

Ben overigens blij dat Inge, dus zus van Marjan, belde om voor te stellen niet vanavond maar morgenochtend hard te gaan lopen. Had echt geen puf meer. Heb na het eten alleen tot we vlak voor bedtijd nog even naar buiten gingen, de hele tijd geslapen en gedroomd over vanmiddag.