•

Mijn voorbereiding op de Strong Man Run is nu serieus begonnen. Afgelopen donderdag was de sessie met Rob voor het eerst geheel in het teken van die run. Afwisselend cardio en kracht in hoog tempo. Behoorlijk zweterig werk, maar oh wat lekker. Was voor het eerst in lange tijd dat ik na afloop het gevoel had echt gewerkt te hebben. Niet dat ik daar lang last van gehad heb. Een uurtje op de bank uitpuffen was genoeg. Maar, zoals Rob al gniffelde toen ik het zweet van mijn voorhoofd wiste "en dit is nog maar het begin." Nou, kom maar op. Beulen kan ik wel en vind ik nog lekker ook.

Gisteren Piazza in de Mix les gevolgd. Dat was best een overwinning. Ik houd nu eenmaal niet zo van groepslessen. Viel me behoorlijk mee. Niet in het minst vanwege het heerlijke geleuter van Wim (instructeur) die de dag ervoor naar een beurs was geweest en Ard Schenk (ja, de Ard Schenk) had horen praten. Of wat Wim meldde dat "meneer Ard" gezegd zou hebben ook daadwerkelijk door Ard Schenk is gezegd, durf ik niet te garanderen. Humoristisch was het wel.

Later gistermiddag ook nog "even" boodschappen gaan doen en daarvoor ruim 9 km in hoog wandeltempo afgelegd. En vandaag lekker hard gelopen. Bedoeling was 5 keer een kilometer in een hoger tempo dan ik 5 km aan een stuk zou lopen. Runkeeper app werkte alleen even niet mee. Heb niet gehoord dat de pauze na de 1e kilometer in ging. Gelukkig is mijn gevoel voor afstand en tijd redelijk ontwikkeld en heb ik na enige tijd de boel maar stil gezet en opnieuw gestart.

Ging lekker. Stond een flinke klap wind, maar voordeel daarvan is dat je het niet snel te warm krijgt. En de weergoden waren weer eens met mij. Gestart nadat de regen die de hele ochtend naar beneden kwam, vertrokken was. Tijdens de hele training droog gebleven. Alleen de laatste 200 meter terug naar huis begon het weer een beetje te spatteren. Om 5 minuten later in een heuse hoosbui te veranderen. Mijn goed weer garantie is kennelijk nog niet verlopen.

•

Gisteren na de training met Rob kwam ik Lisette tegen. Lisette is een pracht vrouw met een enorme sport inzet. Haar dochter heeft het syndroom van Turner en Lisette loopt marathons om daar publiciteit voor te genereren en om geld in te zamelen voor Turner Contact.

Ik ken haar uit de sportschool en afgelopen donderdag kwamen we elkaar weer tegen. Heb haar verteld over mijn plannen voor de Strong Man Run. En dat ik daarn wil deelnemen omdat ik vanaf het moment dat ik er weet van kreeg heb gedacht "Oh man, wat gaaf!"

Lisette reageerde enthousiast. Blij dat ik iets had gevonden om me op te richten. Ze weet dat ik ook graag een marathon zou lopen, maar dat uit mijn hoofd heb moeten zetten. En kennelijk heb ik het laatste jaar ook iets te vaak vanwege blessures besloten om niet aan evenementen deel te nemen, want onmiddelijk daarna wierp ze me de handschoen toe: "Maar je gaat het ook echt doen, he, geen excuses."

Ik heb die handschoen opgenomen. Was het toch al van plan. Mijn gewauwel over "zie wel waat het schip strandt" was meer ter geruststelling van mijn verstandige raadgevers. In mijn hart had ik allang besloten dat ik het ging doen. Alleen een medisch advies cq een medische noodzaak kan me er nog van weerhouden. Al moet ik aan alle kanten ingetaped en onder de pijnstillers aan de start verschijnen, een "simpele" blessure gaat me niet meer tegenhouden.

•

Rob (mijn personal trainer waar ik al meer dan 5 jaar mee train), heeft me het advies gegeven om niet aan de Strong Man Run deel te nemen. Boink. Ok. Hij had wel goede argumenten.

Ik heb nog nooit een survival run gedaan en weet niet hoe ik en mijn lijf op zoiets gaan reageren. De Strong Man Run positioneert zichzelf als de zwaarste ter wereld. Dat doen ze niet voor niets. Als ik dan een survival run wil doen, zou ik beter met een kleinere kunnen beginnen. En mijn lijf is nogal instabiel. Heb de laatste maanden steeds een blessure of een restant daarvan.

Rob heeft volkomen gelijk.

En toch ga ik het proberen. Ik ga niet voor de competitie met anderen. Ook niet tegen Sander, al zal ik het niet kunnen laten om hem flink te plagen. Net zo min als mijn 10 jaar jongere collega's. Ik ga voor de prestatie, voor het volbrengen van het parcours. Hoe langzaam ik dat doe maakt me niet uit. Met hardlopen evenementen kan ik het neerzetten van een PR toch nooit helemaal loslaten, met als gevolg dat ik te hard van stapel loop en mezelf voortijdig opblaas. Met de Strong Man Run heb ik nog helemaal geen PR, dus ook niets om te verbeteren. En dat is ook een reden om niet eerst een kleinere te doen. De andere daarvoor is dat ik het uiteindelijk wellicht vreselijk vind en besluit het nooit meer te doen. Dat doe ik dan liever na de Strong Man Run, dan na een kleiner evenement.

En, last but not least, ik ga dit niet bij voorbaat opgeven omdat het fout kan gaan. Ik ga het proberen. Als blijkt dat het fout gaat tijdens de training zie ik dan wel. En als het fout gaat tijdens het evenement, heb ik er in ieder geval alles aan gedaan om er een succes van te maken.

•

In 2007 ben ik begonnen met hardlopen. Plannen en training voor een marathon heb ik twee keer moeten staken. Er zijn zat mensen die op hun vijftigste marathon na marathon lopen, maar ik denk dat ik te lang niet gesport heb om dat met mijn lijf te kunnen.

Van blessure naar blessure lopen is geen lol. Hoewel ik nog altijd graag een marathon zou lopen om gewoon die prestatie neer te zetten, heb ik dat uit mijn hoofd gezet. Drie halve marathons op mijn naam is ook niet niks en dat heb ik er dan toch maar mooi aan over gehouden.

Kortere afstanden zijn ook leuk en kosten qua training een heel stuk minder en je kunt veel meer spelen met tempo en variatie. Ja, ja. Leuk. Ik kan alles blijven rationaliseren, toch blijft het neerzetten van een zware fysieke prestatie trekken.

Mijn broer wil zes keer de Alpe d'Huez op. Niet tijdens de Alpe de Huzes, maar gewoon met een paar maten die hem ieder 1 of twee keer naar boven helpen. En dan ook nog zes keer in twaalf uur. En de Mont Ventoux zes keer op een dag op staat daarna op het programma. Pfft.

En ik vat dat. Het heeft iets om jezelf tegen te komen. Kapot te gaan en toch door te zetten. Hard werken in de training en dan de beloning van een bijzondere prestatie. Iets wat niemand je meer afpakt en waar je nog jarenlang met voldoening en plezier aan terug kunt denken.

Ik heb mijn nieuwe uitdaging gevonden. Met dank aan Sander die het zelf "eigenlijk niet, maar toch een beetje wel" wil doen. Ook dat vat ik. Je wilt die prestatie neer zetten, maar je weet ook dat het pijn gaat doen en niet alleen tijdens het evenement.

Wat is mijn nieuwe uitdaging?

De Fisherman's Friend Strong Man Run NL 2012:

Volgens hun eigen zeggen "De zwaarste hindernisloop ter wereld". Er zijn al edities in verschillende landen en in 2012 komt hij voor het eerst naar Nederland. Een stukje korter dan elders, maar toch een respectabele afstand van 18 km, met daarin 23 hindernissen verwerkt.

Helemaal te gek!

•

Afgelopen vrijdag had Annemarie een stagiare bij zich. Geweldige gelegenheid om eens te kijken hoe Sofie reageert wanneer ze gevraagd wordt een wildvreemde op te sporen. En wat heb ik genoten van mijn malle meid.

We hebben eerst twee sporen gelopen waarbij Annemarie en Beaudine samen weggingen en Sofie de geur van Annemarie aangeboden kreeg. Het eerste van die twee was enigzins een drama. Op het moeilijkste punt in het bos (tochtgat tussen twee weilanden en een vijfsprong) hadden we het ongeluk een dame met vier kleine keffertjes te ontmoeten. Dat duurde dus wel even voor we die kwijt waren en we de vijfsprong echt konden gaan uitwerken. Vervolgens op een punt waar we aan het begin van het spoor al waren geweest, komen we een man met een "Kuifje hond" (Fox terrier) tegen, plus nog een speurende combinatie. Sofie deed het ongelooflijk goed. We moeten in die situaties wel wachten want Sofie kijkt bij vreemde honden behoorlijk de kat uit de boom en is niet geneigd door te speuren, maar zodra de anderen uit de buurt zijn, pakt ze het als een pro weer op.

Na die eerste twee spoortjes was Beaudine degene die het spoor uitzette en bleef Annemarie bij mij en Sofie. Dat vond Sofie overduidelijk bijzonder vreemd. Ze heeft het al wel eerder meegemaakt, maar alleen met mensen die ze al kende: Martin en Gerry. Ik kon haar niet op de geur van Beaudine geconcentreerd krijgen. Ze bleef maar vol verwachting naar Annemarie kijken. Annemarie kreeg het wel voor elkaar om Sofie de geur van Beaudine aan te bieden. Aarzelend en uitermate traag ging Sofie vervolgens op pad. Elke paar meter keek ze wel even om naar Annemarie die een eind achter ons meeliep. Elke afleiding (struik die interessant ruikt) was genoeg om Sofie in te laten houden. Annemarie heeft Beaudine toen maar gevraagd om een stukje terug te komen en dus het spoor korter te maken. Vijf meter voor de boom waar Beaudine zich achter verschool was Sofie nog steeds meer geinteresseerd in andere dingen, maar toen ze Beaudine eenmaal "spotte" (ongeveer anderhalve meter voor die boom), sleurde ze me ongeveer van mijn voeten.

Het tweede spoortje dat Beaudine uitzette, was een vergelijkbaar verhaal. Annemarie moest er aan te pas komen om Sofie geinteresseerd te krijgen in de geur van Beaudine. En in eerste instantie gingen we niet echt met een overtuigende snelheid door het bos. Maar dit keer werd ik de laatste 10 meter naar Beaudine toegesleurd. Ging dus echt bijna tegen de vlakte, zoveel vaart zette Sofie. Mijn voorspelling dat ze het spelletje de derde keer door zou hebben, kwam uit. Ok, Annemarie moest nog steeds de geur van Beaudine aanbieden, maar verder ging Sofie achter Beaudine aan met de verve waarmee ze anders achter Annemarie aan gaat. Geweldig!

•

Gisteren is er nog meer sneeuw gevallen. Marjan was niet blij. Door de sneeuw heeft ze er meer dan twee keer zo lang over gedaan om thuis te komen dan anders op vrijdagmiddag. Het verkeer stond zo vast dat we er waarschijnlijk nog veel langer over hadden gedaan om bij Annemarie te komen. En dus gingen we niet. En dus was ik ook niet blij.

Maar vandaag weer wel. Bijna twee uur gewandeld. Heerlijk door de sneeuw gerend. Mijn neus in allerlei gaatjes gestoken. Konijnensporen gevolgd. Die nu niet alleen te ruiken waren, maar ook te zien. Tussen de struiken door banjeren is met sneeuw ook veel leuker dan zonder. Geravot met een hoop andere honden, al waren er ook een paar die niet zo aardig waren. Gelukkig hielden hun mensen die vast zodat wij er rustig omheen konden. Alleen jammer dat die honden dan alsnog een grote mond opzetten en me uitschelden. Dan roepen ze ook dat ik weg moet blijven, maar zien niet eens dat ik helemaal niet naar ze toe wil. Nou ja, de leuke honden waren in de meerderheid. Ook nog een leuke Husky jongen tegengekomen. Die mocht ook niet los, maar was wel aardig. Mag van mij best een keertje langs komen :-)

Hoop dat we morgen weer zo'n eind gaan wandelen. Dat is op zich al leuk en als morgen de sneeuw er nog ligt, nog veel leuker. Iedereen is toch een stuk vrolijker wanneer het gesneeuwd heeft en er daarna mooi koud zonnig weer achteraan komt.

•

Eindelijk! Het heeft gesneeuwd vannacht. Toen ik vanochtend buiten kwam, was alles helemaal wit. Niet zo'n dikke laag als vorig jaar, maar toch. Leuk! Alles ruikt veel interessanter wanneer het koud is en helemaal wanneer het gesneeuwd heeft. En Marjan zegt dat het voorlopig koud blijft. Volgens Remko (collega van haar) zijn de Russen naar het westen gemarcheerd en hebben het hele continent veroverd. Snap er niet veel van, maar als het betekent dat ik nog een aantal dagen in de sneeuw kan spelen en dat er misschien wel meer sneeuw komt, vind ik het prima.

• 1 Comment

•

Ik hoef steeds minder hard te schreeuwen. Gelukkig maar, want schreeuwen is best vermoeiend. Bij het speuren hoort Marjan steeds beter en sneller wat ik haar vertel over wat ik ruik. Het gaat nog niet altijd goed, want ik ben natuurlijk ook niet altijd zeker van mezelf. Maar het gaat steeds beter. En dat is fijn. Want dan zijn we sneller weer bij Annemarie en heb ik eerder mijn worstjes weer te pakken.

Er zit wel een nadeeltje aan. Omdat Marjan steeds beter hoort wat ik vertel, maakt Annemarie het mij steeds moeilijker. Dat lukt niet altijd, want soms denkt ze dat ze het me moeilijk maakt en heb ik nergens last van. Zo wil ze nog wel eens op haar eigen schreden terugkeren. Tja, die is niet zo moeilijk. Dan houd haar geur gewoon op en dan ga ik maar terug.

Maar het lukt haar ook regelmatig wel. Vooral wanneer ze geholpen wordt door de wind en dan langs brede open kruisingen loopt. Haar geur gaat dan natuurlijk met de wind mee en als dat niet de kant op is die zij is opgegaan, dan wordt haar geur wel steeds minder, maar dat gaat heel langzaam. Ik vertel Marjan dan wel dat ik minder ruik, maar dat heeft ze niet altijd door. En als ze dan stevig door blijft stappen, dan ga ik ook maar verder, want ik ruik tenslotte toch nog wel iets.

Dat duurt dan meestal tot ik toch wel erg hard schreeuw dat ik bijna niets meer ruik. Dan pakt Marjan de lijn vlak bij mijn tuig vast en lopen we terug naar de laatste kruising. Daar mag ik dan opnieuw proberen de juiste richting te vinden. Meestal lukt me dat direct, want dan heb ik wel door dat Annemarie een andere kant op is gegaan en dat de wind de boel een beetje in de war stuurt.

•

Afgelopen zaterdag hebben Marjan en ik samen de halve marathon van Linschoten gelopen. Was leuk. Voor mij dan. Moest natuurlijk wel aan de lijn, maar omdat we achteraan liepen en er genoeg ruimte was mocht ik toen we het dorp uit waren los.

Voor Marjan was het wat minder leuk. Tot ongeveer 15 km liep ze lekker het tempo dat ik van haar gewend ben. Dat geeft mij voldoende tijd om lekker vooruit te racen en dan her en der wat te snuffelen. Daarna ging het tempo van Marjan naar beneden en heeft ze steeks stukken gewandeld. Volgens mij had ze last van haar rug en ik hoorde haar ook mopperen over haar rechtervoet. Tja, dat zal inderdaad wel niet lekker lopen. Ze is wel door blijven gaan en ik vind het dan ook erg flauw van een paar vrouwen dat die toen we bij de sporthal terug waren heel hard riepen: "Ja! Te laat!" En dat was niet eens zo, want bij de finish stonden ze heel aardig nog op ons te wachten.

Enige minpuntje zaterdag voor mij was dat ik onderweg door een of andere grote hond met een brede kop ben aangevallen. Terwijl ik nota bene aan de andere kant van de weg liep en zij dus speciaal haar tuin uit moest komen en de weg oversteken. Marjan werd heel boos en heeft dat beest luid tierend bij me weggejaagd. Gelukkig, want ik vond het best eng.

•

Marjan begint het te leren. Speuren gistermiddag ging geweldig. Ze loopt me natuurlijk niet snel genoeg, dus ik heb behoorlijk aan haar moeten sleuren, maar ze loopt tenminste mee en laat me mijn ding doen zonder me aan het twijfelen te brengen. En ze werd niet eens ongeduldig toen ik een tijdje bij een erg lekker ruikend kuiltje pauzeerde!