In 2007 ben ik begonnen met hardlopen. Plannen en training voor een marathon heb ik twee keer moeten staken. Er zijn zat mensen die op hun vijftigste marathon na marathon lopen, maar ik denk dat ik te lang niet gesport heb om dat met mijn lijf te kunnen.

Van blessure naar blessure lopen is geen lol. Hoewel ik nog altijd graag een marathon zou lopen om gewoon die prestatie neer te zetten, heb ik dat uit mijn hoofd gezet. Drie halve marathons op mijn naam is ook niet niks en dat heb ik er dan toch maar mooi aan over gehouden.

Kortere afstanden zijn ook leuk en kosten qua training een heel stuk minder en je kunt veel meer spelen met tempo en variatie. Ja, ja. Leuk. Ik kan alles blijven rationaliseren, toch blijft het neerzetten van een zware fysieke prestatie trekken.

Mijn broer wil zes keer de Alpe d'Huez op. Niet tijdens de Alpe de Huzes, maar gewoon met een paar maten die hem ieder 1 of twee keer naar boven helpen. En dan ook nog zes keer in twaalf uur. En de Mont Ventoux zes keer op een dag op staat daarna op het programma. Pfft.

En ik vat dat. Het heeft iets om jezelf tegen te komen. Kapot te gaan en toch door te zetten. Hard werken in de training en dan de beloning van een bijzondere prestatie. Iets wat niemand je meer afpakt en waar je nog jarenlang met voldoening en plezier aan terug kunt denken.

Ik heb mijn nieuwe uitdaging gevonden. Met dank aan Sander die het zelf "eigenlijk niet, maar toch een beetje wel" wil doen. Ook dat vat ik. Je wilt die prestatie neer zetten, maar je weet ook dat het pijn gaat doen en niet alleen tijdens het evenement.

Wat is mijn nieuwe uitdaging?

De Fisherman's Friend Strong Man Run NL 2012:

Volgens hun eigen zeggen "De zwaarste hindernisloop ter wereld". Er zijn al edities in verschillende landen en in 2012 komt hij voor het eerst naar Nederland. Een stukje korter dan elders, maar toch een respectabele afstand van 18 km, met daarin 23 hindernissen verwerkt.

Helemaal te gek!