Gisteren na de training met Rob kwam ik Lisette tegen. Lisette is een pracht vrouw met een enorme sport inzet. Haar dochter heeft het syndroom van Turner en Lisette loopt marathons om daar publiciteit voor te genereren en om geld in te zamelen voor Turner Contact.

Ik ken haar uit de sportschool en afgelopen donderdag kwamen we elkaar weer tegen. Heb haar verteld over mijn plannen voor de Strong Man Run. En dat ik daarn wil deelnemen omdat ik vanaf het moment dat ik er weet van kreeg heb gedacht "Oh man, wat gaaf!"

Lisette reageerde enthousiast. Blij dat ik iets had gevonden om me op te richten. Ze weet dat ik ook graag een marathon zou lopen, maar dat uit mijn hoofd heb moeten zetten. En kennelijk heb ik het laatste jaar ook iets te vaak vanwege blessures besloten om niet aan evenementen deel te nemen, want onmiddelijk daarna wierp ze me de handschoen toe: "Maar je gaat het ook echt doen, he, geen excuses."

Ik heb die handschoen opgenomen. Was het toch al van plan. Mijn gewauwel over "zie wel waat het schip strandt" was meer ter geruststelling van mijn verstandige raadgevers. In mijn hart had ik allang besloten dat ik het ging doen. Alleen een medisch advies cq een medische noodzaak kan me er nog van weerhouden. Al moet ik aan alle kanten ingetaped en onder de pijnstillers aan de start verschijnen, een "simpele" blessure gaat me niet meer tegenhouden.