Blessure die ik tijdens de Strong Man Run had opgelopen wilde maar niet verdwijnen. Ging elke keer met rust beter, maar zodra ik weer wat actiever begon te sporten werd het weer slechter. Uiteindelijk door Frank (fysio) doorverwezen via huisarts naar orthopeed. Daar vorige week geweest. Conclusie: gescheurde buiten meniscus.
Lekker dan. Nou ja, sta op de lijst voor een knie-operatie. Hoop dat ik snel wordt opgeroepen. Hoe eerder ik aan het herstel kan beginnen hoe liever het me is. Orthopeed had het zelf ook aan het handje gehad en meldde dat het wel vijf maanden kan duren voor je weer op je oude niveau bent. Hmmm. Geen fijn vooruitzicht.
Alle evenementen die ik in gedachten had of waarvoor ik zelfs al ingeschreven had, heb ik dus maar uit mijn hoofd gezet. Met één belangrijke uitzondering: de Strong Man Run van 2013. Die is gelukkig ver genoeg weg om gewoon aan mee te kunnen doen! En ja, ik beloof dat ik dan op een andere manier van containers zal afspringen. Dat is me afgelopen september tenslotte de drie keren na het oplopen van mijn blessure ook gelukt.
Wordt het volgend jaar de Strong Man Run en de Urbanathlon of toch eindelijk mijn eerste marathon langs Loch Ness?
Geen idee.
De Strong Man Run en de Urbanathlon in Amsterdam hebben als voordeel dat ze veel afwisselender en dus leuker zijn. En ik had het lopen van een marathon officieel eigenlijk uit mijn hoofd gezet. Maar ja, het blijft trekken om die prestatie een keer neer te zetten.
Wil ik de Loch Ness marathon doen, dan moet ik de Strong Man Run en de Urbanathlon eigenlijk laten lopen. Het risico op blessures is daarbij toch een beetje te groot (d'oh) om daarna - en in dezelfde maand! - nog een marathon te lopen.
Of wordt dat de ultieme uitdaging? Twee hindernislopen en een marathon in een maand? Ik ben er gek genoeg voor...
Hieronder een fotoimpressie van mijn Strong Man Run. Foto's gemaakt door Karin KleinJan.
Een uitgebreidere impressie is te vinden op de site van de sportfotografen die ingehuurd waren om het evenement en ons (de deelnemers) op de gevoelige plaat vast te leggen: http://www.sportograf.com/bestof/1702/index.html
Het was geweldig. Ik heb een heerlijke middag gehad. Officiele netto tijd was 3:21:42. Dat is op zich al ruim binnen mijn streven van 3 tot 3 1/2 uur. En als je het oponthoud voor de bandenbak (hindernis 2 "Tire pit") in de 1e ronde ervan aftrekt helemaal, want daar hebben we met een hele grote meute ca 23 minuten in de file gestaan.
Nog redelijk schoon
Afgezien van de klimpartijen door het mulle zand bij onder andere "Het Stut", heb ik zo ongeveer de hele middag met een glimlach op mijn gezicht rondgelopen. Ik heb geen moment het idee gehad dat ik met een loop van bijna 18 km bezig was. Lekker van hindernis naar hindernis lopen breekt op een prettige manier de saaiheid van de afstand.
Na een van de klimpartijen bij Het Stut heb ik wel gedacht "1x gedaan, nu hoef ik niet meer", maar naarmate de loop duurde kreeg ik er alleen maar meer plezier in. Dus... volgend jaar weer!
Hoop alleen wel dat ze de start dan over de bandenbak heen leggen, want met iets minder weer is zo'n file goed om je weer helemaal af te laten koelen. En dat ze wat meer fruit inslaan. Want dat was in de 2e ronde voor de achterhoede overal op. De drankposten hadden gelukkig wel genoeg water, al ontbrak het bij een paar aan bekertjes. Handig dat ze dan ook een bak met allemaal straaltjes hebben staan waar ze de bekertjes anders vullen. Dan kun je daar gewoon onder gaan hangen.
Sofie springt me in mijn armen
Annemarie was samen met haar eigen honden Tara en Lucky mee om op Sofie te passen. Heel fijn. Daardoor hoefde Sofie niet thuis te blijven en kon ze mee na afloop zoals gebruikelijk min of meer in de armen springen.
Oh ja, en dan het gehavende deel. De vierde hindernis "Container Roadblock", bestond uit twee stapeltjes containers. De afsprong van de hoogste op de laagste container was bij het eerste stapeltje best hoog, maar ben er zonder er verder bij na te denken vanaf gesprongen. Beetje raar gevoel rechts in mijn kuit bij het neerkomen. Verder geen aandacht aan besteed en lekker doorgelopen.
In de tweede ronde heb ik wel nagedacht over die eerste afsprong. Stond net te overwegen om maar op mijn buik te gaan liggen en me dan te laten zakken, toen twee galante heren aanboden me te helpen. Handen op hun schouders en dan springen zodat je je met je armen tegen kunt houden. Nog bedankt!
Ergens verder op nog mijn enkel verzwikt, leverde een spontane, luide, niet zo nette uitroep op, maar gelukkig wist ik hem te corrigeren en daar is dus niets mee aan de hand. Al heeft die actie geen goed gedaan voor de spieren in mijn kuit. Want daar heb ik nu een probleem.
Begon het na afloop, afgekoeld en relatief inactief, te voelen. In mijn kuit is een spier behoorlijk verrekt. En in de sprong waarbij het gebeurd is, moet mijn knie ook een fikse tik gekregen hebben, want die is behoorlijk dik van het vocht. Kreupel nu dus door het leven en Sofie komt zwaar tekort zolang ik mijn knie niet zover kan buigen dat ik comfortabel een eind kan gaan fietsen.
Fysio meldde gisteren als mogelijkheden: meniscus, kraakbeen (omdat de pijn vooral bij de gewrichtsspleet zit) en/of banden. Meniscus is het minst waarschijnlijk, banden het meest. Ben ik waarschijnlijk wel even zoet mee en mijn idee om tijdens de Singelloop in Utrecht een minuutje van mijn tijd af te snoepen, staat dan ook enigzins op de tocht. Lichtpuntje is dat acute blessures in het algemeen sneller herstellen dan blessures die over langere tijd door overbelasting ontstaan. Alternatief trainen kan ook nog al is dat niet mijn hobby. Nou ja, ik zie wel. Morgen weer naar de fysio en dan weet ik meer.
Foto's in deze post zijn gemaakt door Karin KleinJan. Die was samen met Henk (haar echtgenoot) op bezoek bij familie en kwam langs om mij te schieten. Top, want zo'n hoffotograaf is natuurlijk helemaal te gek. Meer foto's door Karin staan in "Strong Man Run impressie". Een uitgebreidere impressie is te vinden op de site van de sportfotografen die ingehuurd waren om het evenement en ons (de deelnemers) op de gevoelige plaat vast te leggen: http://www.sportograf.com/bestof/1702/index.html
Net weer eens aangelogd op twitter. Kreeg een hele zwik tweets binnen van de Strong Man Run. De hindernissen bouwen moet op zich al een hoop plezier en voorpret opgeleverd hebben. Ga zelf maar kijken op: https://twitter.com/StrongmanRunNL. Zwoegen, ploeteren, vies worden, hardlopen, vooruitzicht de hindernissen in de 2e ronde nog een keer te mogen nemen. Je gelooft het misschien niet, maar echt, ik verheug me er enorm op. Het wordt leuk!
Morgen is het zover. Dan loop ik de Strong Man Run in Hellendoorn.
Een week heel hard gewerkt om mijn rug uit de kreukels te krijgen en te houden. Ook afgelopen week nog heel hard gewerkt om de gevolgen te compenseren van op mijn werk natuurlijk toch te lang achter elkaar zitten. Dat is bijna niet te vermijden als je nog wat zinnigs wilt kunnen doen. Alle oefeningen en de vele kilometers wandelen hebben effect gehad. Dus ik kan morgen zonder zorgen starten.
Althans, zonder zorgen over mijn rug. De warmte is een andere zaak. Verwachting is 23 tot 28 graden. Pfoe. Daar kan ik niet zo heel goed tegen. Om niet te zeggen dat ik daar ronduit slecht tegen kan. Twee voordelen. Het parcours gaat door het bos en zal dus hopelijk grotendeels beschaduwd zijn. En bij verschillende hindernissen speelt water een rol, dus afkoeling zal er ook zijn.
Gelukkig is ook de organisatie zich bewust de risico's en hebben ze extra waterposten ingericht. Ze hebben het in ieder geval in het laatste nieuws over drie waterposten op het parcours, terwijl er op de kaartjes maar 1 te zien is. Ze raden ook iedereen aan om water mee te nemen voor het wachten in het startvak (in de volle zon) en vragen iedereen om de flessen daar achter te laten zodat ze snel opgeruimd kunnen worden en niet door het bos gaan zwerven.
Sofie gaat morgen mee. En dat is niet mijn enige supporter. Annemarie en Max komen om mij aan te moedigen en om op Sofie te passen. Karin komt om op me te schieten. Met een fototoestel wel te verstaan. En wellicht komen mijn buren die gisteren voor een weekje vakantie naar de Veluwe vertrokken zijn, ook nog even langs fietsen. Helemaal top natuurlijk. Net als de wetenschap dat er nog een heleboel meer mensen aan me zullen denken.
Wat was vandaag een verademing vergeleken met vorige week. Hadden we toen tropische temperaturen, nu een heerlijke lage 20-er. Heb heerlijk gelopen en zelfs twee keer compleet doorweekt regenen mocht de pret niet drukken.
Resultaat van vandaag over 15 km biedt een hoop perspectief voor de Strong Man Run over twee weken. Helemaal gezien het feit dat ik mijn spieren wel begon te voelen, maar zonodig nog wel even door had gekund.
En dat met een rug die ik gisteren een beetje in de kreukels heb gelegd. Was een beetje te enthousiast geweest bij een diagonale buikspieroefening. Er is kennelijk een tussenwervel aan de haal gegaan en die maakte gisteren dat ik veel problemen had. Vanochtend nog getwijfeld of ik wel moest gaan lopen. Toch maar gegaan, kon tenslotte altijd omdraaien. Ging prima. En bij terugkomst minder last dan daarvoor.
De hindernissen in de Strong Man Run zijn al een tijdje bekend. De conlusie luidde al snel dat ik me niet al te veel zorgen hoefde te maken. Hindernissen die echte survival-run-technieken vragen zitten er niet in. Kan natuurlijk ook eigenlijk niet. De organisatie moet toch rekening houden met mensen die volkomen onwetend aan het avontuur beginnen en kan zich geen ongelukken veroorloven door te moeilijke hindernissen neer te zetten.
Ik heb het idee om survival training te gaan doen dan ook voorlopig uit mijn hoofd gezet. Heb het niet nodig en het risico op blessures is me dan, ook door mijn eigen gebrek aan ervaring en te groot enthousiasme, net even te groot. Ik zou het behoorlijk vervelend vinden als ik daardoor de Strong Man Run zou moeten missen.
Training gaat verder heel goed. Hardlopen ligt op schema. De sessies met Rob worden steeds intensiever. Had hij voor gewaarschuwd en dat maakt hij ook waar. Kan het allemaal aan. Ben moe na een sessie, maar ik krijg er ook energie van en je mag me een uurtje of twee later best uitnodigen nog een sessie te doen of te gaan hardlopen. Zal nee zeggen omdat het niet verstandig is, maar niet omdat ik er geen puf meer voor heb.
Afgelopen donderdag was ook een interessante. Werd met een "Hungarian bag" van twaalf kilo op mijn schouders de trap bij Piazza op gestuurd. Aub met twee treden tegelijk en vijf maal naar boven. Dan wat andere oefeningen - biceps door een touw met een leuk gewicht aan het eind naar me toe te halen; en op de loopband met een flinke helling naar boven lopen - en nog maals 5 keer naar boven. Tweede serie liep Rob mee met een kettle bell van 12 kilo in zijn nek. Ik haalde drie keer naar boven, toen waren mijn spieren zuur. Opgeven was er niet bij. Rob nam als een goede teamgenoot de Hungarian bag over en ik mocht er zonder extra gewicht achteraan. Jaloersmakend. Heb geen enkele illusie dat ik me ooit met Rob zou kunnen meten, maar toch.
Gisteravond een proeftraining gedaan bij Survival Team Ede. Is een heel vrij gebeuren. De trainer schrijft een schema op een bord en iedereen traint vervolgens in zijn of haar eigen tempo volgens dat schema. Het bord is de hele training zo'n beetje het centrum van alle activiteit.
De eigenaar van het centrum is op vakantie, maar er was gelukkig wel een ervaren survivaller die mij begeleidde. Geweldige ervaring. Kom uiteraard snelheid tekort, maar what else is new? Biceps-kracht moet absoluut omhoog. Zeker wanneer ik door zou gaan met survivallen na de Strong Man Run.
Zolang ik bij een hindernis mijn benen mag gebruiken en niet alleen aan mijn armen kom te hangen, dan red ik het wel. Zo mocht ik gisteren over een touw net naar beneden en dan aan de onderkant hangend weer langs het net naar boven klauteren. Ok, het lukte me niet om te blijven hangen bij het wisselen van boven- naar onderkant, maar ben wel naar boven gekomen.
Nog zo een was een verticale pallet ongeveer een metertje boven de grond. Bedoeling is dat je naar boven klimt, over de bovenkant naar de andere kant gaat, langs die kant afdaalt en je dan zonder de grond te raken onder de pallet door weer naar de eerste kant wurmt en weer omhoog klautert. Ok, ik heb de grond geraakt, maar dat is vooral een kwestie van ontbrekende techniek.
Voor de Strong Man Run zelf zou het dan ook mee kunnen vallen. Je gaat daar natuurlijk met een hoop mensen tegelijk van start. En ik kan me niet voorstellen dat ze het risico opstoppingen en ongelukken willen lopen bij hindernissen waar mensen gaan falen door gebrek aan kracht.
Dan kom ik alleen in de problemen wanneer ze er dingen in stoppen als een klimrek waarbij je hangend aan je armen slingerend als een aap van de ene naar de andere kant moet zien te komen. Maar ja, weten doe ik het niet en nog niet alle hindernissen zijn bekend. Hmm. Morgen maar eens horen wat Rob erover te zeggen heeft.
Yes, het is zover. De eerste specifieke survival training is geboekt. Bij het survivalteam in Ede. Heb ik zin in. En tegelijk ook niet. :-) Mijn spieren zijn nog gaar van afgelopen zaterdag (maar dat was wel lekker om te doen), en ik weet nu al hoe ze zich volgende week donderdag zullen voelen en dan mag ik die dag nota bene ook nog zwaar aan de bak met Rob. Oeps...
Weet helemaal niet meer hoe ik er aan kom, maar ik heb een organisatie gevonden waar je een introductie cursus survivallen kunt doen. Normaal zijn ze bezig voor groepen, maar als je een keertje wilt "snuffelen" hoef je niet een hele groep te organiseren en kun je op woensdagavonden mee doen aan een soort "vrije inschrijving" avond. Kost maar 15 euri voor 3 uur hard werken.
Lijkt me helemaal top en ga ik zeker doen voor de grote dag in september. Kan Rob ook niet meer zeggen dat ik niet weet waar ik aan begin...
