Rob (mijn personal trainer waar ik al meer dan 5 jaar mee train), heeft me het advies gegeven om niet aan de Strong Man Run deel te nemen. Boink. Ok. Hij had wel goede argumenten.

Ik heb nog nooit een survival run gedaan en weet niet hoe ik en mijn lijf op zoiets gaan reageren. De Strong Man Run positioneert zichzelf als de zwaarste ter wereld. Dat doen ze niet voor niets. Als ik dan een survival run wil doen, zou ik beter met een kleinere kunnen beginnen. En mijn lijf is nogal instabiel. Heb de laatste maanden steeds een blessure of een restant daarvan.

Rob heeft volkomen gelijk.

En toch ga ik het proberen. Ik ga niet voor de competitie met anderen. Ook niet tegen Sander, al zal ik het niet kunnen laten om hem flink te plagen. Net zo min als mijn 10 jaar jongere collega's. Ik ga voor de prestatie, voor het volbrengen van het parcours. Hoe langzaam ik dat doe maakt me niet uit. Met hardlopen evenementen kan ik het neerzetten van een PR toch nooit helemaal loslaten, met als gevolg dat ik te hard van stapel loop en mezelf voortijdig opblaas. Met de Strong Man Run heb ik nog helemaal geen PR, dus ook niets om te verbeteren. En dat is ook een reden om niet eerst een kleinere te doen. De andere daarvoor is dat ik het uiteindelijk wellicht vreselijk vind en besluit het nooit meer te doen. Dat doe ik dan liever na de Strong Man Run, dan na een kleiner evenement.

En, last but not least, ik ga dit niet bij voorbaat opgeven omdat het fout kan gaan. Ik ga het proberen. Als blijkt dat het fout gaat tijdens de training zie ik dan wel. En als het fout gaat tijdens het evenement, heb ik er in ieder geval alles aan gedaan om er een succes van te maken.