Hardlopen

•

De hindernissen in de Strong Man Run zijn al een tijdje bekend. De conlusie luidde al snel dat ik me niet al te veel zorgen hoefde te maken. Hindernissen die echte survival-run-technieken vragen zitten er niet in. Kan natuurlijk ook eigenlijk niet. De organisatie moet toch rekening houden met mensen die volkomen onwetend aan het avontuur beginnen en kan zich geen ongelukken veroorloven door te moeilijke hindernissen neer te zetten.

Ik heb het idee om survival training te gaan doen dan ook voorlopig uit mijn hoofd gezet. Heb het niet nodig en het risico op blessures is me dan, ook door mijn eigen gebrek aan ervaring en te groot enthousiasme, net even te groot. Ik zou het behoorlijk vervelend vinden als ik daardoor de Strong Man Run zou moeten missen.

Training gaat verder heel goed. Hardlopen ligt op schema. De sessies met Rob worden steeds intensiever. Had hij voor gewaarschuwd en dat maakt hij ook waar. Kan het allemaal aan. Ben moe na een sessie, maar ik krijg er ook energie van en je mag me een uurtje of twee later best uitnodigen nog een sessie te doen of te gaan hardlopen. Zal nee zeggen omdat het niet verstandig is, maar niet omdat ik er geen puf meer voor heb.

Afgelopen donderdag was ook een interessante. Werd met een "Hungarian bag" van twaalf kilo op mijn schouders de trap bij Piazza op gestuurd. Aub met twee treden tegelijk en vijf maal naar boven. Dan wat andere oefeningen - biceps door een touw met een leuk gewicht aan het eind naar me toe te halen; en op de loopband met een flinke helling naar boven lopen - en nog maals 5 keer naar boven. Tweede serie liep Rob mee met een kettle bell van 12 kilo in zijn nek. Ik haalde drie keer naar boven, toen waren mijn spieren zuur. Opgeven was er niet bij. Rob nam als een goede teamgenoot de Hungarian bag over en ik mocht er zonder extra gewicht achteraan. Jaloersmakend. Heb geen enkele illusie dat ik me ooit met Rob zou kunnen meten, maar toch.

•

Gisteravond een proeftraining gedaan bij Survival Team Ede. Is een heel vrij gebeuren. De trainer schrijft een schema op een bord en iedereen traint vervolgens in zijn of haar eigen tempo volgens dat schema. Het bord is de hele training zo'n beetje het centrum van alle activiteit.

De eigenaar van het centrum is op vakantie, maar er was gelukkig wel een ervaren survivaller die mij begeleidde. Geweldige ervaring. Kom uiteraard snelheid tekort, maar what else is new? Biceps-kracht moet absoluut omhoog. Zeker wanneer ik door zou gaan met survivallen na de Strong Man Run.

Zolang ik bij een hindernis mijn benen mag gebruiken en niet alleen aan mijn armen kom te hangen, dan red ik het wel. Zo mocht ik gisteren over een touw net naar beneden en dan aan de onderkant hangend weer langs het net naar boven klauteren. Ok, het lukte me niet om te blijven hangen bij het wisselen van boven- naar onderkant, maar ben wel naar boven gekomen.

Nog zo een was een verticale pallet ongeveer een metertje boven de grond. Bedoeling is dat je naar boven klimt, over de bovenkant naar de andere kant gaat, langs die kant afdaalt en je dan zonder de grond te raken onder de pallet door weer naar de eerste kant wurmt en weer omhoog klautert. Ok, ik heb de grond geraakt, maar dat is vooral een kwestie van ontbrekende techniek.

Voor de Strong Man Run zelf zou het dan ook mee kunnen vallen. Je gaat daar natuurlijk met een hoop mensen tegelijk van start. En ik kan me niet voorstellen dat ze het risico opstoppingen en ongelukken willen lopen bij hindernissen waar mensen gaan falen door gebrek aan kracht.

Dan kom ik alleen in de problemen wanneer ze er dingen in stoppen als een klimrek waarbij je hangend aan je armen slingerend als een aap van de ene naar de andere kant moet zien te komen. Maar ja, weten doe ik het niet en nog niet alle hindernissen zijn bekend. Hmm. Morgen maar eens horen wat Rob erover te zeggen heeft.

•

Yes, het is zover. De eerste specifieke survival training is geboekt. Bij het survivalteam in Ede. Heb ik zin in. En tegelijk ook niet. :-) Mijn spieren zijn nog gaar van afgelopen zaterdag (maar dat was wel lekker om te doen), en ik weet nu al hoe ze zich volgende week donderdag zullen voelen en dan mag ik die dag nota bene ook nog zwaar aan de bak met Rob. Oeps...

•

Weet helemaal niet meer hoe ik er aan kom, maar ik heb een organisatie gevonden waar je een introductie cursus survivallen kunt doen. Normaal zijn ze bezig voor groepen, maar als je een keertje wilt "snuffelen" hoef je niet een hele groep te organiseren en kun je op woensdagavonden mee doen aan een soort "vrije inschrijving" avond. Kost maar 15 euri voor 3 uur hard werken.

Lijkt me helemaal top en ga ik zeker doen voor de grote dag in september. Kan Rob ook niet meer zeggen dat ik niet weet waar ik aan begin...

•

Mijn voorbereiding op de Strong Man Run is nu serieus begonnen. Afgelopen donderdag was de sessie met Rob voor het eerst geheel in het teken van die run. Afwisselend cardio en kracht in hoog tempo. Behoorlijk zweterig werk, maar oh wat lekker. Was voor het eerst in lange tijd dat ik na afloop het gevoel had echt gewerkt te hebben. Niet dat ik daar lang last van gehad heb. Een uurtje op de bank uitpuffen was genoeg. Maar, zoals Rob al gniffelde toen ik het zweet van mijn voorhoofd wiste "en dit is nog maar het begin." Nou, kom maar op. Beulen kan ik wel en vind ik nog lekker ook.

Gisteren Piazza in de Mix les gevolgd. Dat was best een overwinning. Ik houd nu eenmaal niet zo van groepslessen. Viel me behoorlijk mee. Niet in het minst vanwege het heerlijke geleuter van Wim (instructeur) die de dag ervoor naar een beurs was geweest en Ard Schenk (ja, de Ard Schenk) had horen praten. Of wat Wim meldde dat "meneer Ard" gezegd zou hebben ook daadwerkelijk door Ard Schenk is gezegd, durf ik niet te garanderen. Humoristisch was het wel.

Later gistermiddag ook nog "even" boodschappen gaan doen en daarvoor ruim 9 km in hoog wandeltempo afgelegd. En vandaag lekker hard gelopen. Bedoeling was 5 keer een kilometer in een hoger tempo dan ik 5 km aan een stuk zou lopen. Runkeeper app werkte alleen even niet mee. Heb niet gehoord dat de pauze na de 1e kilometer in ging. Gelukkig is mijn gevoel voor afstand en tijd redelijk ontwikkeld en heb ik na enige tijd de boel maar stil gezet en opnieuw gestart.

Ging lekker. Stond een flinke klap wind, maar voordeel daarvan is dat je het niet snel te warm krijgt. En de weergoden waren weer eens met mij. Gestart nadat de regen die de hele ochtend naar beneden kwam, vertrokken was. Tijdens de hele training droog gebleven. Alleen de laatste 200 meter terug naar huis begon het weer een beetje te spatteren. Om 5 minuten later in een heuse hoosbui te veranderen. Mijn goed weer garantie is kennelijk nog niet verlopen.

•

Gisteren na de training met Rob kwam ik Lisette tegen. Lisette is een pracht vrouw met een enorme sport inzet. Haar dochter heeft het syndroom van Turner en Lisette loopt marathons om daar publiciteit voor te genereren en om geld in te zamelen voor Turner Contact.

Ik ken haar uit de sportschool en afgelopen donderdag kwamen we elkaar weer tegen. Heb haar verteld over mijn plannen voor de Strong Man Run. En dat ik daarn wil deelnemen omdat ik vanaf het moment dat ik er weet van kreeg heb gedacht "Oh man, wat gaaf!"

Lisette reageerde enthousiast. Blij dat ik iets had gevonden om me op te richten. Ze weet dat ik ook graag een marathon zou lopen, maar dat uit mijn hoofd heb moeten zetten. En kennelijk heb ik het laatste jaar ook iets te vaak vanwege blessures besloten om niet aan evenementen deel te nemen, want onmiddelijk daarna wierp ze me de handschoen toe: "Maar je gaat het ook echt doen, he, geen excuses."

Ik heb die handschoen opgenomen. Was het toch al van plan. Mijn gewauwel over "zie wel waat het schip strandt" was meer ter geruststelling van mijn verstandige raadgevers. In mijn hart had ik allang besloten dat ik het ging doen. Alleen een medisch advies cq een medische noodzaak kan me er nog van weerhouden. Al moet ik aan alle kanten ingetaped en onder de pijnstillers aan de start verschijnen, een "simpele" blessure gaat me niet meer tegenhouden.

•

Rob (mijn personal trainer waar ik al meer dan 5 jaar mee train), heeft me het advies gegeven om niet aan de Strong Man Run deel te nemen. Boink. Ok. Hij had wel goede argumenten.

Ik heb nog nooit een survival run gedaan en weet niet hoe ik en mijn lijf op zoiets gaan reageren. De Strong Man Run positioneert zichzelf als de zwaarste ter wereld. Dat doen ze niet voor niets. Als ik dan een survival run wil doen, zou ik beter met een kleinere kunnen beginnen. En mijn lijf is nogal instabiel. Heb de laatste maanden steeds een blessure of een restant daarvan.

Rob heeft volkomen gelijk.

En toch ga ik het proberen. Ik ga niet voor de competitie met anderen. Ook niet tegen Sander, al zal ik het niet kunnen laten om hem flink te plagen. Net zo min als mijn 10 jaar jongere collega's. Ik ga voor de prestatie, voor het volbrengen van het parcours. Hoe langzaam ik dat doe maakt me niet uit. Met hardlopen evenementen kan ik het neerzetten van een PR toch nooit helemaal loslaten, met als gevolg dat ik te hard van stapel loop en mezelf voortijdig opblaas. Met de Strong Man Run heb ik nog helemaal geen PR, dus ook niets om te verbeteren. En dat is ook een reden om niet eerst een kleinere te doen. De andere daarvoor is dat ik het uiteindelijk wellicht vreselijk vind en besluit het nooit meer te doen. Dat doe ik dan liever na de Strong Man Run, dan na een kleiner evenement.

En, last but not least, ik ga dit niet bij voorbaat opgeven omdat het fout kan gaan. Ik ga het proberen. Als blijkt dat het fout gaat tijdens de training zie ik dan wel. En als het fout gaat tijdens het evenement, heb ik er in ieder geval alles aan gedaan om er een succes van te maken.

•

In 2007 ben ik begonnen met hardlopen. Plannen en training voor een marathon heb ik twee keer moeten staken. Er zijn zat mensen die op hun vijftigste marathon na marathon lopen, maar ik denk dat ik te lang niet gesport heb om dat met mijn lijf te kunnen.

Van blessure naar blessure lopen is geen lol. Hoewel ik nog altijd graag een marathon zou lopen om gewoon die prestatie neer te zetten, heb ik dat uit mijn hoofd gezet. Drie halve marathons op mijn naam is ook niet niks en dat heb ik er dan toch maar mooi aan over gehouden.

Kortere afstanden zijn ook leuk en kosten qua training een heel stuk minder en je kunt veel meer spelen met tempo en variatie. Ja, ja. Leuk. Ik kan alles blijven rationaliseren, toch blijft het neerzetten van een zware fysieke prestatie trekken.

Mijn broer wil zes keer de Alpe d'Huez op. Niet tijdens de Alpe de Huzes, maar gewoon met een paar maten die hem ieder 1 of twee keer naar boven helpen. En dan ook nog zes keer in twaalf uur. En de Mont Ventoux zes keer op een dag op staat daarna op het programma. Pfft.

En ik vat dat. Het heeft iets om jezelf tegen te komen. Kapot te gaan en toch door te zetten. Hard werken in de training en dan de beloning van een bijzondere prestatie. Iets wat niemand je meer afpakt en waar je nog jarenlang met voldoening en plezier aan terug kunt denken.

Ik heb mijn nieuwe uitdaging gevonden. Met dank aan Sander die het zelf "eigenlijk niet, maar toch een beetje wel" wil doen. Ook dat vat ik. Je wilt die prestatie neer zetten, maar je weet ook dat het pijn gaat doen en niet alleen tijdens het evenement.

Wat is mijn nieuwe uitdaging?

De Fisherman's Friend Strong Man Run NL 2012:

Volgens hun eigen zeggen "De zwaarste hindernisloop ter wereld". Er zijn al edities in verschillende landen en in 2012 komt hij voor het eerst naar Nederland. Een stukje korter dan elders, maar toch een respectabele afstand van 18 km, met daarin 23 hindernissen verwerkt.

Helemaal te gek!

•

Afgelopen zaterdag hebben Marjan en ik samen de halve marathon van Linschoten gelopen. Was leuk. Voor mij dan. Moest natuurlijk wel aan de lijn, maar omdat we achteraan liepen en er genoeg ruimte was mocht ik toen we het dorp uit waren los.

Voor Marjan was het wat minder leuk. Tot ongeveer 15 km liep ze lekker het tempo dat ik van haar gewend ben. Dat geeft mij voldoende tijd om lekker vooruit te racen en dan her en der wat te snuffelen. Daarna ging het tempo van Marjan naar beneden en heeft ze steeks stukken gewandeld. Volgens mij had ze last van haar rug en ik hoorde haar ook mopperen over haar rechtervoet. Tja, dat zal inderdaad wel niet lekker lopen. Ze is wel door blijven gaan en ik vind het dan ook erg flauw van een paar vrouwen dat die toen we bij de sporthal terug waren heel hard riepen: "Ja! Te laat!" En dat was niet eens zo, want bij de finish stonden ze heel aardig nog op ons te wachten.

Enige minpuntje zaterdag voor mij was dat ik onderweg door een of andere grote hond met een brede kop ben aangevallen. Terwijl ik nota bene aan de andere kant van de weg liep en zij dus speciaal haar tuin uit moest komen en de weg oversteken. Marjan werd heel boos en heeft dat beest luid tierend bij me weggejaagd. Gelukkig, want ik vond het best eng.

•

Ik ben gisteren thuis gebleven terwijl Marjan in Nijmegen een rondje ging hollen (http://connect.garmin.com/activity/130148729). Ze heeft haar tijd van vorig jaar niet kunnen verbeteren, maar heeft wel lekker gelopen en dat is toch het belangrijkste.

Ik was dus niet mee. Vanwege het aantal deelnemers (meer dan 20.000) en omdat Marjan dacht dat de organisatie het wel niet goed zou vinden. Dat was misschien toch verkeerd gerekend. Ze vertelde dat toen ze over de finish was de omroeper meldde dat er iemand met een hond liep. Floyd heette hij. Die wil ik wel ontmoeten. Zal toch ook een aardige jongen zijn als hij 15 kilometer kan hardlopen.

Marjan zegt dat ik eigenlijk ook best mee had gekund. Als we maar helemaal achteraan starten. Dan heb ik geen last van andere mensen en zij niet van mij. En omdat Marjan toch niet zo snel hardloopt, blijft er op het parcours dan wel voldoende ruimte voor me.

Hmm. Nou ja, volgend jaar dan maar. Marjan heeft wel gevraagd of ik mee mag doen met de Linschotenloop. En daar hebben ze positief op gereageerd! Jippie. Dan hoef ik 17 december dus niet thuis te blijven. Maar eens even flink aan haar hoofd zeuren dat ze ook de organisatie van de andere evenementen waar ze voor heeft ingeschreven mailt zodat ik dan ook mee kan.

•

Annemarie zoeken was vrijdag leuk. Lekker door wat Marjan en Annemarie het beginnersbos noemen gestruind. Waren wel een paar moeilijke dingen bij: een grote open asfalt-kruising waar ook paarden en andere mensen en honden langskomen; en kruisingen in het bos van paden waar de wind doorheen giert. En een keer heb ik een pad gemist waar Annemarie in was gegaan omdat Marjan zo snel achter me aankwam dat ik dacht dat het wel goed zou zijn. Tja, niet dus, maar dat hebben we samen snel opgelost.

Zaterdag hebben we lekker geluierd. Vandaag hebben we hard gelopen, maar dat stelde ook niet veel voor. Vorige week zondag waren we meer dan 2 uur onderweg. Vandaag nog geen drie kwartier. Zal wel een reden hebben. Marjan zei iets over een rustweek voor een of andere loop die ze volgende week gaat doen. Helemaal in Nijmegen. Dan mag ik lekker spelen in de tuin en de garage. Of slapen in mijn mooie geisoleerde hondenhok in de garage.

Ik zou toch liever met Marjan meegaan. Zij zegt dat dat niet zo is. Dat er meer dan 20.000 mensen komen en dat ik dat helemaal niet zo leuk zou vinden. 20.000, dat is best een boel. Hmm. Misschien toch wel slimmer om lekker thuis te blijven. En Marjan heeft geregeld dat Peter of Inge (buren [Marjan]) die middag nog een eindje met me gaan wandelen. Dat is natuurlijk ook leuk.