Gaat het dan toch gebeuren? Een marathon? Vijf jaar nadat ik voor het eerst het plan opgevat had? Vlak voor mijn eerste echte 5 kilometer loop op het circuit van Zandvoort (de eerste editie van de Zandvoort circuit run) had ik bedacht dat nu was gebleken dat ik toch kon hardlopen ik dus ook een marathon kon gaan doen zoals ik al jaren wilde en dacht niet te kunnen. Zocht het ook lekker ver van huis: Sydney. Later toch maar van teruggekomen en het wat dichter bij huis gezocht: Berlijn. Nota bene op dezelfde dag.

Helaas liep het in de training vast op een overbelastingsblessure van mijn linkerknie. In de afgelopen jaren meermaals weer met het idee gespeeld en weer moeten loslaten ivm blessures of andere "verstoringen". Heb geprobeerd het helemaal uit mijn hoofd te zetten. Tevergeefs. Het blijft trekken. In mijn voorbereiding op de Strong Man Run van 2013 heb ik noodgedwongen (rugklachten) mijn lange duurlopen afgewerkt volgens de Galloway methode.

En dat is uitstekend bevallen. Geen spoor van overbelastingsblessures (wel een paar andere, maar daar hebben we het verder niet over). Verveel me ook veel minder tijdens de duurlopen die wanneer je aan een stuk door loopt wel erg eentonig kunnen worden. Dacht tijdenlang dat hardlopen volgens Galloway, met dus telkens een wandelpauze, een zwaktebod was. Niets blijkt minder waar. Je stelt vermoeidheid uit, maar de inspanning is er niet minder om en elke keer weer de motivatie opbrengen om weer te gaan hardlopen is mentaal gezien bepaald niet niks.

Van de zomer daarom besloten dat wanneer ik de Strong Man Run 2013 zonder kleurscheuren door zou komen, ik door zou trainen om in het voorjaar van 2014 een marathon te kunnen lopen. Aan die voorwaarde is voldaan. Helaas zonder de Strong Man Run te lopen. Vond tussen 8000 mensen over natte hindernissen klauteren een te groot risico op blessures, dus heb ik op de dag van de run 's ochtends vroeg met pijn in mijn hart besloten het er niet op te wagen. Volgens mijn broer zijn we te oud om dat soort risico's te nemen. Volgens een goede vriend te wijs. Het laatste klinkt leuker, dus daar houd ik het maar op.