Morgen is het zover. Dan loop ik de Strong Man Run in Hellendoorn.

Een week heel hard gewerkt om mijn rug uit de kreukels te krijgen en te houden. Ook afgelopen week nog heel hard gewerkt om de gevolgen te compenseren van op mijn werk natuurlijk toch te lang achter elkaar zitten. Dat is bijna niet te vermijden als je nog wat zinnigs wilt kunnen doen. Alle oefeningen en de vele kilometers wandelen hebben effect gehad. Dus ik kan morgen zonder zorgen starten.

Althans, zonder zorgen over mijn rug. De warmte is een andere zaak. Verwachting is 23 tot 28 graden. Pfoe. Daar kan ik niet zo heel goed tegen. Om niet te zeggen dat ik daar ronduit slecht tegen kan. Twee voordelen. Het parcours gaat door het bos en zal dus hopelijk grotendeels beschaduwd zijn. En bij verschillende hindernissen speelt water een rol, dus afkoeling zal er ook zijn.

Gelukkig is ook de organisatie zich bewust de risico's en hebben ze extra waterposten ingericht. Ze hebben het in ieder geval in het laatste nieuws over drie waterposten op het parcours, terwijl er op de kaartjes maar 1 te zien is. Ze raden ook iedereen aan om water mee te nemen voor het wachten in het startvak (in de volle zon) en vragen iedereen om de flessen daar achter te laten zodat ze snel opgeruimd kunnen worden en niet door het bos gaan zwerven.

Sofie gaat morgen mee. En dat is niet mijn enige supporter. Annemarie en Max komen om mij aan te moedigen en om op Sofie te passen. Karin komt om op me te schieten. Met een fototoestel wel te verstaan. En wellicht komen mijn buren die gisteren voor een weekje vakantie naar de Veluwe vertrokken zijn, ook nog even langs fietsen. Helemaal top natuurlijk. Net als de wetenschap dat er nog een heleboel meer mensen aan me zullen denken.

Wat was vandaag een verademing vergeleken met vorige week. Hadden we toen tropische temperaturen, nu een heerlijke lage 20-er. Heb heerlijk gelopen en zelfs twee keer compleet doorweekt regenen mocht de pret niet drukken.

Resultaat van vandaag over 15 km biedt een hoop perspectief voor de Strong Man Run over twee weken. Helemaal gezien het feit dat ik mijn spieren wel begon te voelen, maar zonodig nog wel even door had gekund.

En dat met een rug die ik gisteren een beetje in de kreukels heb gelegd. Was een beetje te enthousiast geweest bij een diagonale buikspieroefening. Er is kennelijk een tussenwervel aan de haal gegaan en die maakte gisteren dat ik veel problemen had. Vanochtend nog getwijfeld of ik wel moest gaan lopen. Toch maar gegaan, kon tenslotte altijd omdraaien. Ging prima. En bij terugkomst minder last dan daarvoor.

Dat komt 9 september dus wel goed.

De hindernissen in de Strong Man Run zijn al een tijdje bekend. De conlusie luidde al snel dat ik me niet al te veel zorgen hoefde te maken. Hindernissen die echte survival-run-technieken vragen zitten er niet in. Kan natuurlijk ook eigenlijk niet. De organisatie moet toch rekening houden met mensen die volkomen onwetend aan het avontuur beginnen en kan zich geen ongelukken veroorloven door te moeilijke hindernissen neer te zetten.

Ik heb het idee om survival training te gaan doen dan ook voorlopig uit mijn hoofd gezet. Heb het niet nodig en het risico op blessures is me dan, ook door mijn eigen gebrek aan ervaring en te groot enthousiasme, net even te groot. Ik zou het behoorlijk vervelend vinden als ik daardoor de Strong Man Run zou moeten missen.

Training gaat verder heel goed. Hardlopen ligt op schema. De sessies met Rob worden steeds intensiever. Had hij voor gewaarschuwd en dat maakt hij ook waar. Kan het allemaal aan. Ben moe na een sessie, maar ik krijg er ook energie van en je mag me een uurtje of twee later best uitnodigen nog een sessie te doen of te gaan hardlopen. Zal nee zeggen omdat het niet verstandig is, maar niet omdat ik er geen puf meer voor heb.

Afgelopen donderdag was ook een interessante. Werd met een "Hungarian bag" van twaalf kilo op mijn schouders de trap bij Piazza op gestuurd. Aub met twee treden tegelijk en vijf maal naar boven. Dan wat andere oefeningen - biceps door een touw met een leuk gewicht aan het eind naar me toe te halen; en op de loopband met een flinke helling naar boven lopen - en nog maals 5 keer naar boven. Tweede serie liep Rob mee met een kettle bell van 12 kilo in zijn nek. Ik haalde drie keer naar boven, toen waren mijn spieren zuur. Opgeven was er niet bij. Rob nam als een goede teamgenoot de Hungarian bag over en ik mocht er zonder extra gewicht achteraan. Jaloersmakend. Heb geen enkele illusie dat ik me ooit met Rob zou kunnen meten, maar toch.

Mijn voorbereiding op de Strong Man Run is nu serieus begonnen. Afgelopen donderdag was de sessie met Rob voor het eerst geheel in het teken van die run. Afwisselend cardio en kracht in hoog tempo. Behoorlijk zweterig werk, maar oh wat lekker. Was voor het eerst in lange tijd dat ik na afloop het gevoel had echt gewerkt te hebben. Niet dat ik daar lang last van gehad heb. Een uurtje op de bank uitpuffen was genoeg. Maar, zoals Rob al gniffelde toen ik het zweet van mijn voorhoofd wiste "en dit is nog maar het begin." Nou, kom maar op. Beulen kan ik wel en vind ik nog lekker ook.

Gisteren Piazza in de Mix les gevolgd. Dat was best een overwinning. Ik houd nu eenmaal niet zo van groepslessen. Viel me behoorlijk mee. Niet in het minst vanwege het heerlijke geleuter van Wim (instructeur) die de dag ervoor naar een beurs was geweest en Ard Schenk (ja, de Ard Schenk) had horen praten. Of wat Wim meldde dat "meneer Ard" gezegd zou hebben ook daadwerkelijk door Ard Schenk is gezegd, durf ik niet te garanderen. Humoristisch was het wel.

Later gistermiddag ook nog "even" boodschappen gaan doen en daarvoor ruim 9 km in hoog wandeltempo afgelegd. En vandaag lekker hard gelopen. Bedoeling was 5 keer een kilometer in een hoger tempo dan ik 5 km aan een stuk zou lopen. Runkeeper app werkte alleen even niet mee. Heb niet gehoord dat de pauze na de 1e kilometer in ging. Gelukkig is mijn gevoel voor afstand en tijd redelijk ontwikkeld en heb ik na enige tijd de boel maar stil gezet en opnieuw gestart.

Ging lekker. Stond een flinke klap wind, maar voordeel daarvan is dat je het niet snel te warm krijgt. En de weergoden waren weer eens met mij. Gestart nadat de regen die de hele ochtend naar beneden kwam, vertrokken was. Tijdens de hele training droog gebleven. Alleen de laatste 200 meter terug naar huis begon het weer een beetje te spatteren. Om 5 minuten later in een heuse hoosbui te veranderen. Mijn goed weer garantie is kennelijk nog niet verlopen.

Gisteren na de training met Rob kwam ik Lisette tegen. Lisette is een pracht vrouw met een enorme sport inzet. Haar dochter heeft het syndroom van Turner en Lisette loopt marathons om daar publiciteit voor te genereren en om geld in te zamelen voor Turner Contact.

Ik ken haar uit de sportschool en afgelopen donderdag kwamen we elkaar weer tegen. Heb haar verteld over mijn plannen voor de Strong Man Run. En dat ik daarn wil deelnemen omdat ik vanaf het moment dat ik er weet van kreeg heb gedacht "Oh man, wat gaaf!"

Lisette reageerde enthousiast. Blij dat ik iets had gevonden om me op te richten. Ze weet dat ik ook graag een marathon zou lopen, maar dat uit mijn hoofd heb moeten zetten. En kennelijk heb ik het laatste jaar ook iets te vaak vanwege blessures besloten om niet aan evenementen deel te nemen, want onmiddelijk daarna wierp ze me de handschoen toe: "Maar je gaat het ook echt doen, he, geen excuses."

Ik heb die handschoen opgenomen. Was het toch al van plan. Mijn gewauwel over "zie wel waat het schip strandt" was meer ter geruststelling van mijn verstandige raadgevers. In mijn hart had ik allang besloten dat ik het ging doen. Alleen een medisch advies cq een medische noodzaak kan me er nog van weerhouden. Al moet ik aan alle kanten ingetaped en onder de pijnstillers aan de start verschijnen, een "simpele" blessure gaat me niet meer tegenhouden.