Mijn voorbereiding op de Strong Man Run is nu serieus begonnen. Afgelopen donderdag was de sessie met Rob voor het eerst geheel in het teken van die run. Afwisselend cardio en kracht in hoog tempo. Behoorlijk zweterig werk, maar oh wat lekker. Was voor het eerst in lange tijd dat ik na afloop het gevoel had echt gewerkt te hebben. Niet dat ik daar lang last van gehad heb. Een uurtje op de bank uitpuffen was genoeg. Maar, zoals Rob al gniffelde toen ik het zweet van mijn voorhoofd wiste "en dit is nog maar het begin." Nou, kom maar op. Beulen kan ik wel en vind ik nog lekker ook.

Gisteren Piazza in de Mix les gevolgd. Dat was best een overwinning. Ik houd nu eenmaal niet zo van groepslessen. Viel me behoorlijk mee. Niet in het minst vanwege het heerlijke geleuter van Wim (instructeur) die de dag ervoor naar een beurs was geweest en Ard Schenk (ja, de Ard Schenk) had horen praten. Of wat Wim meldde dat "meneer Ard" gezegd zou hebben ook daadwerkelijk door Ard Schenk is gezegd, durf ik niet te garanderen. Humoristisch was het wel.

Later gistermiddag ook nog "even" boodschappen gaan doen en daarvoor ruim 9 km in hoog wandeltempo afgelegd. En vandaag lekker hard gelopen. Bedoeling was 5 keer een kilometer in een hoger tempo dan ik 5 km aan een stuk zou lopen. Runkeeper app werkte alleen even niet mee. Heb niet gehoord dat de pauze na de 1e kilometer in ging. Gelukkig is mijn gevoel voor afstand en tijd redelijk ontwikkeld en heb ik na enige tijd de boel maar stil gezet en opnieuw gestart.

Ging lekker. Stond een flinke klap wind, maar voordeel daarvan is dat je het niet snel te warm krijgt. En de weergoden waren weer eens met mij. Gestart nadat de regen die de hele ochtend naar beneden kwam, vertrokken was. Tijdens de hele training droog gebleven. Alleen de laatste 200 meter terug naar huis begon het weer een beetje te spatteren. Om 5 minuten later in een heuse hoosbui te veranderen. Mijn goed weer garantie is kennelijk nog niet verlopen.

Gisteren na de training met Rob kwam ik Lisette tegen. Lisette is een pracht vrouw met een enorme sport inzet. Haar dochter heeft het syndroom van Turner en Lisette loopt marathons om daar publiciteit voor te genereren en om geld in te zamelen voor Turner Contact.

Ik ken haar uit de sportschool en afgelopen donderdag kwamen we elkaar weer tegen. Heb haar verteld over mijn plannen voor de Strong Man Run. En dat ik daarn wil deelnemen omdat ik vanaf het moment dat ik er weet van kreeg heb gedacht "Oh man, wat gaaf!"

Lisette reageerde enthousiast. Blij dat ik iets had gevonden om me op te richten. Ze weet dat ik ook graag een marathon zou lopen, maar dat uit mijn hoofd heb moeten zetten. En kennelijk heb ik het laatste jaar ook iets te vaak vanwege blessures besloten om niet aan evenementen deel te nemen, want onmiddelijk daarna wierp ze me de handschoen toe: "Maar je gaat het ook echt doen, he, geen excuses."

Ik heb die handschoen opgenomen. Was het toch al van plan. Mijn gewauwel over "zie wel waat het schip strandt" was meer ter geruststelling van mijn verstandige raadgevers. In mijn hart had ik allang besloten dat ik het ging doen. Alleen een medisch advies cq een medische noodzaak kan me er nog van weerhouden. Al moet ik aan alle kanten ingetaped en onder de pijnstillers aan de start verschijnen, een "simpele" blessure gaat me niet meer tegenhouden.

Rob (mijn personal trainer waar ik al meer dan 5 jaar mee train), heeft me het advies gegeven om niet aan de Strong Man Run deel te nemen. Boink. Ok. Hij had wel goede argumenten.

Ik heb nog nooit een survival run gedaan en weet niet hoe ik en mijn lijf op zoiets gaan reageren. De Strong Man Run positioneert zichzelf als de zwaarste ter wereld. Dat doen ze niet voor niets. Als ik dan een survival run wil doen, zou ik beter met een kleinere kunnen beginnen. En mijn lijf is nogal instabiel. Heb de laatste maanden steeds een blessure of een restant daarvan.

Rob heeft volkomen gelijk.

En toch ga ik het proberen. Ik ga niet voor de competitie met anderen. Ook niet tegen Sander, al zal ik het niet kunnen laten om hem flink te plagen. Net zo min als mijn 10 jaar jongere collega's. Ik ga voor de prestatie, voor het volbrengen van het parcours. Hoe langzaam ik dat doe maakt me niet uit. Met hardlopen evenementen kan ik het neerzetten van een PR toch nooit helemaal loslaten, met als gevolg dat ik te hard van stapel loop en mezelf voortijdig opblaas. Met de Strong Man Run heb ik nog helemaal geen PR, dus ook niets om te verbeteren. En dat is ook een reden om niet eerst een kleinere te doen. De andere daarvoor is dat ik het uiteindelijk wellicht vreselijk vind en besluit het nooit meer te doen. Dat doe ik dan liever na de Strong Man Run, dan na een kleiner evenement.

En, last but not least, ik ga dit niet bij voorbaat opgeven omdat het fout kan gaan. Ik ga het proberen. Als blijkt dat het fout gaat tijdens de training zie ik dan wel. En als het fout gaat tijdens het evenement, heb ik er in ieder geval alles aan gedaan om er een succes van te maken.

In 2007 ben ik begonnen met hardlopen. Plannen en training voor een marathon heb ik twee keer moeten staken. Er zijn zat mensen die op hun vijftigste marathon na marathon lopen, maar ik denk dat ik te lang niet gesport heb om dat met mijn lijf te kunnen.

Van blessure naar blessure lopen is geen lol. Hoewel ik nog altijd graag een marathon zou lopen om gewoon die prestatie neer te zetten, heb ik dat uit mijn hoofd gezet. Drie halve marathons op mijn naam is ook niet niks en dat heb ik er dan toch maar mooi aan over gehouden.

Kortere afstanden zijn ook leuk en kosten qua training een heel stuk minder en je kunt veel meer spelen met tempo en variatie. Ja, ja. Leuk. Ik kan alles blijven rationaliseren, toch blijft het neerzetten van een zware fysieke prestatie trekken.

Mijn broer wil zes keer de Alpe d'Huez op. Niet tijdens de Alpe de Huzes, maar gewoon met een paar maten die hem ieder 1 of twee keer naar boven helpen. En dan ook nog zes keer in twaalf uur. En de Mont Ventoux zes keer op een dag op staat daarna op het programma. Pfft.

En ik vat dat. Het heeft iets om jezelf tegen te komen. Kapot te gaan en toch door te zetten. Hard werken in de training en dan de beloning van een bijzondere prestatie. Iets wat niemand je meer afpakt en waar je nog jarenlang met voldoening en plezier aan terug kunt denken.

Ik heb mijn nieuwe uitdaging gevonden. Met dank aan Sander die het zelf "eigenlijk niet, maar toch een beetje wel" wil doen. Ook dat vat ik. Je wilt die prestatie neer zetten, maar je weet ook dat het pijn gaat doen en niet alleen tijdens het evenement.

Wat is mijn nieuwe uitdaging?

De Fisherman's Friend Strong Man Run NL 2012:

Volgens hun eigen zeggen "De zwaarste hindernisloop ter wereld". Er zijn al edities in verschillende landen en in 2012 komt hij voor het eerst naar Nederland. Een stukje korter dan elders, maar toch een respectabele afstand van 18 km, met daarin 23 hindernissen verwerkt.

Helemaal te gek!