Wat is Annemarie gisteren ver weg gegaan zeg. Ik heb gelopen en gelopen. Het speuren was in het begin niet zo heel moeilijk, maar het leek steeds alsof ik maar niet dichterbij kwam. Op een gegeven moment dacht ik "Ja, nu weet ik het. Ze staat achter die boom daar." Maar nee, daar was ze niet.

Ik wist toch zeker dat Annemarie de kant op was geweest en bij die boom had gestaan! (En dat had ze ook: 's ochtends [Marjan])

Marjan heeft me drinken gegeven en toen mee teruggenomen naar de laatste kruising. Er komen daar 5 paden bij elkaar. En Annemarie had echt op tenminste drie daarvan gelopen. Een heel gepuzzel. Op een van de paden leek de geur van Annemarie verser te zijn dan op het pad dat ik eerst gekozen had. Daar ben ik dus heengegaan. Ik hoopte Annemarie toen snel te zien, want ik begon best moe te worden.

Een stuk verder op had ik op een kruising weer geur van Annemarie van alle vier de kanten. En allemaal best wel vers (van het vorige uur [Marjan]). Heb een kant gekozen omdat er ook iets lag dat best lekker rook, maar ik rook vrij snel dat Annemarie daar vandaan was gekomen en niet heen was gegaan. Dan waren er nog twee kanten waar ze heen was gegaan, maar ik wist nu waar ik op moest letten en kon ruiken dat de ene kant iets verser was dan de andere.

Daarna zat ik er echt een beetje doorheen. Ben bij een splitsing nog even verkeerd gegaan, maar had dat nog wel door. Gelukkig vond ik Annemarie vrij kort daarna. Ze gaf me een hele vuist met worstjes. Denk dat ze blij was dat ik haar na gevonden had omdat ze zo'n eind (ca 1,7 km! [Marjan]) weg was gegaan.

Annemarie heeft me vrijdag in de problemen gebracht. Althans, dat dacht ik. Ze was de straat overgestoken, en ik durfde haar eerst niet te volgen. Marjan wordt altijd boos wanneer ik zomaar uit mezelf de straat begin over te steken. Dan gromt ze heel hard en dan ga ik maar vlug weer terug.

Heb een tijd geaarzeld en links en rechts gezocht of Annemarie misschien toch weer naar onze kant van de straat terug was gekomen. Niet dus. En Marjan had ook wel door dat Annemarie niet naar links of rechts was gegaan.

Moed verzameld en toch maar begonnen met oversteken. Marjan werd niet boos. Helemaal niet. Ze kwam juist vlotter achter me aan dan ze anders wel eens doet, bijvoorbeeld wanneer ze twijfelt of ik het wel goed heb. Raar. Even later had Annemarie het weer gedaan! Ik wist het zeker. Dit keer brutaal achter haar aangegaan. En weer volgde Marjan zonder een greintje ergernis te tonen.

Zondat tijdens ons rondje hardlopen rook ik iets lekkers aan de andere kant van de weg. Begon met oversteken. Nou, daar ben ik snel mee gestopt. Wanneer Marjan zo gromt, dan moet ik echt uitkijken.

Hmm. Zou het uitmaken dat we vrijdag aan het speuren waren?

 

Ben vandaag weer naar Annemarie wezen zoeken. We hebben door een bos gelopen waar niet zoveel struiken staan of gras groeit. Dat is best moeilijk want de geur van Annemarie gaat dan alle kanten op en blijft maar op weinig plaatsen hangen.

Bij van die grote open kruisingen heb ik daarom veel heen en weer gesnuffeld. Bij de eerste bijvoorbeeld dacht ik dat ze rechtdoor gegaan was, maar wist het niet zeker. Marjan heb ik dan niets aan. Die volgt mij en als ik haar vraag of zij wat weet (door naar mij om te kijken [Marjan]), dan kijkt ze naar de lucht. Na lang twijfelen heb ik besloten om toch rechtdoor te gaan. En ik had het goed! Toen ik wat verder het pad in liep werd de geur van Annemarie weer sterker en even daarna vond ik haar en kreeg ik een stukje worst.

Een tijdje later had ik Marjan een heel eind meegenomen door het bos achter Annemarie aan, toen ik Annemarie duidelijk kon ruiken. Ergens rechts van het pad waar ik op liep. Ik ben stil blijven staan en heb in de richting van Annemarie gekeken. Geloof dat Marjan wel snapte dat ik haar eigenlijk al gevonden had, maar ze wilde niet dat ik er zomaar heen liep. Nou ja, toen heb ik het spoor maar verder gevolgd. Alleen twijfelde ik daarna wel op een kruising waar ik rechtsaf Annermarie kon ruiken. Mocht ik er nou wel heen? Marjan bleef gewoon wachten tot ik wat zou doen. Uiteindelijk dus maar het pad in gewandeld want ik kon ruiken dat Annemarie daar echt had gelopen. Hmm. Ik hoef in het bos helemaal niet precies op het spoor van Annemarie te blijven. Maar ik denk dat ze toch willen dat ik zo'n beetje loop waar Annemarie heeft gelopen in plaats van rechtstreeks op haar af te gaan. Raar hoor.

Oh en vandaag heeft Annemarie iets laten vallen. Dat heeft ze niet eerder gedaan. Het was een stukje hout, maar niet zomaar een stok in het bos. Het was echt van Annemarie, ik kon haar er helemaal aan ruiken. Marjan kwam naar me toe om te kijken waar ik aan stond te snuffelen. Toen ben ik maar gaan liggen want dat wilde ze voorheen in dat weiland ook steeds als er iets van haar in het platgetrapte gras lag. Denk dat het ook in het bos de bedoeling is dat ik dingen die Annemarie laat vallen aanwijs. Kreeg er in ieder geval een stukje lekkers voor. Nou ja, laat ik dat in het vervolg dan maar doen, want Annemarie was ook heel blij toen Marjan haar het stokje teruggaf.

Ben overigens blij dat Inge, dus zus van Marjan, belde om voor te stellen niet vanavond maar morgenochtend hard te gaan lopen. Had echt geen puf meer. Heb na het eten alleen tot we vlak voor bedtijd nog even naar buiten gingen, de hele tijd geslapen en gedroomd over vanmiddag.

 

Wat was ik gisteren moe zeg. Had 's ochtends heerlijk uitgeslapen van vier dagen spelen in de dagopvang en toen Marjan aan het begin van de middag thuiskwam leek het erop dat het verder ook een rustig dagje zou blijven. Nou dat had ik dus helemaal mis.

Halverwege de middag gingen we met de auto weg. En geen kort stukje zoals we nog wel eens doen om in de buurt van Piazza te gaan hardlopen. Nee, een heel eind over de snelweg. Al was het niet zo lang als toen we de vriezer gingen halen voor mijn eten.

Toen we de snelweg afgingen, wist ik meteen wat we gingen doen. Bos en heide en een ziekenhuis. We gingen speuren. Met Annemarie! Yes, leuk! Op de parkeerplaats was nog een hond die net gespeurd had. Had het voor het eerst gedaan. Leuke jongen wel. Alleen een beetje klein.

Annemarie heeft het me behoorlijk moeilijk gemaakt. Ze vertelde Marjan dat ze eerder die dag al op een paar paden geweest was waar we langs zouden komen. Nou dat heb ik geweten. Was op kruisingen soms best lastig om uit te vissen of ik haar nou links, rechts of rechtdoor kon vinden, want ik kon Annemarie soms in alle richtingen ruiken. En dan heb je daar in het bos ook nog splitsingen. Die zijn soms nog moeilijker omdat beide kanten soms nog een heel eind bijna in dezelfde richting doorgaan.

Heb op die plaatsen veel heen en weer gelopen. Tot ik merkte dat de geur van Annemarie uit een kant verser rook dan uit de andere kanten. Dan moest ze dus als laatste die kant op zijn gegaan. Lastig hoor. Was helemaal moe en heb toen we weer thuis waren alleen nog maar geslapen.