Wat was ik gisteren moe zeg. Had 's ochtends heerlijk uitgeslapen van vier dagen spelen in de dagopvang en toen Marjan aan het begin van de middag thuiskwam leek het erop dat het verder ook een rustig dagje zou blijven. Nou dat had ik dus helemaal mis.

Halverwege de middag gingen we met de auto weg. En geen kort stukje zoals we nog wel eens doen om in de buurt van Piazza te gaan hardlopen. Nee, een heel eind over de snelweg. Al was het niet zo lang als toen we de vriezer gingen halen voor mijn eten.

Toen we de snelweg afgingen, wist ik meteen wat we gingen doen. Bos en heide en een ziekenhuis. We gingen speuren. Met Annemarie! Yes, leuk! Op de parkeerplaats was nog een hond die net gespeurd had. Had het voor het eerst gedaan. Leuke jongen wel. Alleen een beetje klein.

Annemarie heeft het me behoorlijk moeilijk gemaakt. Ze vertelde Marjan dat ze eerder die dag al op een paar paden geweest was waar we langs zouden komen. Nou dat heb ik geweten. Was op kruisingen soms best lastig om uit te vissen of ik haar nou links, rechts of rechtdoor kon vinden, want ik kon Annemarie soms in alle richtingen ruiken. En dan heb je daar in het bos ook nog splitsingen. Die zijn soms nog moeilijker omdat beide kanten soms nog een heel eind bijna in dezelfde richting doorgaan.

Heb op die plaatsen veel heen en weer gelopen. Tot ik merkte dat de geur van Annemarie uit een kant verser rook dan uit de andere kanten. Dan moest ze dus als laatste die kant op zijn gegaan. Lastig hoor. Was helemaal moe en heb toen we weer thuis waren alleen nog maar geslapen.