Eindelijk! Het heeft gesneeuwd vannacht. Toen ik vanochtend buiten kwam, was alles helemaal wit. Niet zo'n dikke laag als vorig jaar, maar toch. Leuk! Alles ruikt veel interessanter wanneer het koud is en helemaal wanneer het gesneeuwd heeft. En Marjan zegt dat het voorlopig koud blijft. Volgens Remko (collega van haar) zijn de Russen naar het westen gemarcheerd en hebben het hele continent veroverd. Snap er niet veel van, maar als het betekent dat ik nog een aantal dagen in de sneeuw kan spelen en dat er misschien wel meer sneeuw komt, vind ik het prima.

Marjan zegt dat ik een schoothond ben geworden. Nou vraag ik je. Ben toch niet gekrompen?! Alleen omdat ik bij een van de buren op schoot kroop?

Lekker uitgeslapen. Beetje rondgelummeld op de bank terwijl Marjan met haar computer bezig was. Had daar na een uurtje of anderhalf wel genoeg van. Actie alsjeblieft. De zon schijnt, het is droog, tijd om naar buiten te gaan.

Marjan opgepord. Die liet me gelukkig niet al te lang wachten, al gaan we nooit direct naar buiten wanneer ze opstaat. Ik hoef alleen maar op te staan en naar de deur te lopen. Marjan is veel langer bezig. Schoenen aan, jas aan, spullen bij elkaar zoeken, nog drie keer heen en weer lopen. Dat is wel het minimum. Vandaag ging ze eerst naar boven. Joepie. Meestal betekent dat omkleden om te gaan hardlopen. Ja dus.

Niet dat we erg lang gelopen hebben. Stukje wandelen naar Nieuw Wulven en van daar hardgelopen naar Piazza (sportschool, [Marjan]). Nog niet eens drie kwartier lekker kunnen sjezen. Het was toch wel de moeite waard. Kreeg bij Piazza een tosti. Hmm. Ik houd wel van brood en ham en kaas zijn ook best lekker. Jammer dat ik het niet zo vaak krijg. Geloof dat de laatste keer vorig jaar was.

Daarna zijn we naar huis gewandeld. En nu lig ik weer heerlijk naast Marjan op de bank. Slapen is toch ook best fijn.

Sofie is mijn prachtige zwarte Labrador dame. Het was altijd de bedoeling dat ze mijn loopmaatje zou worden. Volgens alle adviezen hoor je daar mee te wachten tot een Labrador tenminste een maand of tien is. Bij Sofie is dat anders gelopen.

Toen ze zes maanden was heeft het er een tijdje naar uitgezien dat ze problemen met haar ellebogen had en daarom zo min mogelijk mocht stoppen of bochten draaien en zoveel mogelijk alleen rechtuit mocht lopen. Fietsen dus, of hardlopen. En omdat ik veel loop en hardloop werd dat dus hardlopen.

Uiteraard zijn we voorzichtig begonnen en hebben het langzaam opgebouwd. Ik loop zelf ook niet in het wilde weg, maar volg netjes een trainingsschema. Voor Sofie heb ik toen een tijdje dubbel gelopen. Eerst met haar en dan mijn training alleen afmaken. Ze kon en mocht steeds verder mee. Het was best interessant om te zien dat de natuurlijke aanleg van een hond om hele afstanden te draven zich ook lijkt te vertalen in een veel snellere opbouw van duurvermogen.

Sofie is nu mijn vaste trainingsmaatje. Los waar het kan, aangelijnd waar het moet. In de periode dat ik meedeed met de trainingen van REactive in Houten, ging ze ook altijd mee. Omdat mijn training het onhandig maakt om in een groep te trainen, lopen we nu weer vooral samen. Wel lopen we op woensdagavonden samen met Inge, mijn zus. Die is een paar weken geleden met hardlopen begonnen en een beetje gezelschap is dan meestal wel prettig.