Sofie is mijn prachtige zwarte Labrador dame. Het was altijd de bedoeling dat ze mijn loopmaatje zou worden. Volgens alle adviezen hoor je daar mee te wachten tot een Labrador tenminste een maand of tien is. Bij Sofie is dat anders gelopen.

Toen ze zes maanden was heeft het er een tijdje naar uitgezien dat ze problemen met haar ellebogen had en daarom zo min mogelijk mocht stoppen of bochten draaien en zoveel mogelijk alleen rechtuit mocht lopen. Fietsen dus, of hardlopen. En omdat ik veel loop en hardloop werd dat dus hardlopen.

Uiteraard zijn we voorzichtig begonnen en hebben het langzaam opgebouwd. Ik loop zelf ook niet in het wilde weg, maar volg netjes een trainingsschema. Voor Sofie heb ik toen een tijdje dubbel gelopen. Eerst met haar en dan mijn training alleen afmaken. Ze kon en mocht steeds verder mee. Het was best interessant om te zien dat de natuurlijke aanleg van een hond om hele afstanden te draven zich ook lijkt te vertalen in een veel snellere opbouw van duurvermogen.

Sofie is nu mijn vaste trainingsmaatje. Los waar het kan, aangelijnd waar het moet. In de periode dat ik meedeed met de trainingen van REactive in Houten, ging ze ook altijd mee. Omdat mijn training het onhandig maakt om in een groep te trainen, lopen we nu weer vooral samen. Wel lopen we op woensdagavonden samen met Inge, mijn zus. Die is een paar weken geleden met hardlopen begonnen en een beetje gezelschap is dan meestal wel prettig.